Radovan Karadžić je rođen 19. juna 1945. godine u opštini Šavnik, Republika Crna Gora. Bio je jedan od osnivača SDS-a i predsjednik SDS-a od 12. jula 1990. godine do 19. jula 1996. godine. Bio je predsjedavajući Savjeta za nacionalnu bezbjednost Socijalističke Republike Bosne i Hercegovine (SR BiH), koji je osnovan 27. marta 1992. godine i koji je zasjedao negdje do maja 1992. godine. Karadžić je izabran za predsjednika tročlanog predsjedništva (SR BiH). Početkom juna 1992. godine Predsjedništvo je prošireno na pet članova, a on je ostao na dužnosti predsjednika tog predsjedništva. Od 17. decembra 1992. godine je bio jedini predsjednik RS i vrhovni komandant oružanih snaga RS.
Dana 18. novembra 1990. godine održani su prvi višestranački izbori i za skupštine opština i za zakonodavno tijelo na republičkom nivou. Nacionalističke stranke su odnijele pobjedu. Srpska demokratska stranka (SDS) je osvojila 72 mjesta od ukupno 240 mjesta, Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) 44 mjesta, Stranka demokratske akcije (SDA) je osvojila 86 mjesta. Poslije izbora u SRBiH, u skladu s međustranačkim dogovorom, formirana je koaliciona vlada, na čijem čelu je bilo sedmočlano Predsjedništvo, s Alijom Izetbegovićem, vođom SDA, kao prvim predsjednikom. SDS je izabrao Momčila Krajišnika za predsjednika skupštine, a HDZ je imenovao Juru Pelivana za predsjednika vlade. U svakoj opštini, izvršne funkcije su raspodijeljene prema nacionalnom sastavu dotične opštine. Krajem 1991. SDS je počeo da provodi politiku “regionalizacije”. Dana 25. aprila 1991. godine je održana osnivačka skupština Zajednica opština Bosanske krajine (ZOBK), a skupštine 14 opština s velikom srpskom većinom glasale su da se priključe ZOBK-u, među njima i Ključ. Pošavši stopama Bosanske krajine, u maju 1991. formirane su još dvije zajednice opština, i to Romanije i Istočne i Stare Hercegovine. U septembru su zajednice opština promijenile ime u Srpske autonomne oblasti (SAO), uključujući i ZOBK, koji je 16. septembra 1991. promijenio ime u Autonomnu regiju Krajinu (ARK). Poslanici bosanski Srbi u Skupštini SRBiH proklamovali su 24. oktobra 1991. zasebnu Skupštinu srpskog naroda i za predsjednika Skupštine izabrali Momčila Krajišnika. Dana 12. avgusta 1992. godine Skupština je izglasala da se naziv Srpske Republike BiH promijeni u naziv Republika Srpska (RS). Dana 12. maja 1992. godine Skupština bosanskih Srba je osnovala tročlano Predsjedništvo i za članove Predsjedništva izabrala Radovana Karadžića, Biljanu Plavšič i Nikolu Koljevića. Predsjedništvo je potom izabralo Karadžića za predsjednika Predsjedništva. Predsjednik Predsjedništva je bio zadužen da izdaje naređenja, usvaja i predočava odluke i komanduje Vojskom Republike Srpske (VRS). Predsjednik Republike je bio glavnokomandujući ili vrhovni komandant VRS. U prvim danima aprila 1992. godine poslije međunarodnog priznavanja BiH kao nezavisne države i nakon početka sukoba, rukovodstvo bosanskih Srba prešlo je na Pale, udaljeno dvadesetak kilometara od Sarajeva.
Dana 9. i 10. novembra 1991., održan je plebiscit srpskog naroda na kome je trebalo da se utvrdi da li Srbi u BiH žele da ostanu u zajedničkoj državi Jugoslaviji, zajedno sa Srbijom, Crnom Gorom, SAO Krajinom i SAO Slavonijom, Baranjom i zapadnim Srijemom, “te drugima koji se za taj ostatak izjasne”. Ogromna većina Srba glasala je za ostanak u Jugoslaviji. Dana 11. decembra 1991. godine Krajišnik je, u ime Skupštine srpskog naroda u BiH, formalno zatražio da JNA “svim sredstvima koja joj stoje na raspolaganju brani teritorije [BiH]”. Dana 19. decembra 1991. godine Glavni odbor SDS-a izdao je dokument pod naslovom “Uputstvo o organizovanju i djelovanju organa srpskog naroda u Bosni i Hercegovini u vanrednim uslovima”. Dana 9. januara 1992. godine Skupština srpskog naroda u BiH proglasila je Srpsku Republiku BiH, kojoj je 12. avgusta 1992. promijenjeno ime u RS. Početkom 1992. godine jedinice JNA u BiH sve više su postajale “isključivo srpske jedinice”, a JNA je u svojoj kadrovskoj politici otvoreno davala prednost Srbima. Početkom 1992. godine u SRBiH bilo je oko 100 000 pripadnika JNA, s više od 700 tenkova, 1000 oklopnih transportera, teškim naoružanjem, 100 aviona i 500 helikoptera, sve pod komandom Generalštaba JNA u Beogradu. Zvanično povlačenje JNA objavljeno je 5. maja 1992. godine i, kako je izviješteno, do 19. maja 1992. godine bilo je skoro dovršeno. Dana 21. maja 1992. godine optuženi je, u svojstvu predsjednika Predsjedništva, izdao naređenje za opštu mobilizaciju. Dana 15. januara 1992. godine Badinterova komisija je preporučila da se od SRBiH zatraži da održi referendum kako bi se provjerila volja naroda u vezi s nezavisnošću. Dana 20. januara 1992. godine Skupština SRBiH je izglasala odluku da se taj referendum održi 29. februara i 1. marta 1992. godine. Na sjednici održanoj 26. januara 1992. godine poslanici Skupštine Srpske Republike BiH osudili su tu odluku kao nezakonitu. Referendum o nezavisnosti održan je 29. februara i 1. marta 1992. godine. Bosanski Srbi su pretežno bojkotovali referendum, na kojem je ogromna većina glasala za nezavisnost. EZ i SAD su nezavisnost BiH priznali u aprilu 1992. godine. BiH je primljena u članstvo UN-a, nakon odluka koje su Savjet bezbjednosti i Generalna skupština donijeli 22. maja 1992. godine. Tokom 16. sjednice Skupštine bosanskih Srba, održane 12. maja 1992. godine Karadžić je izložio Strateške ciljeve: (i) razdvajanje od druge dvije nacionalne zajednice; (ii) uspostavljanje koridora između Semberije i Krajine; (iii) uspostavljanje koridora u dolini rijeke Drine, odnosno, eliminisanje Drine kao granice između srpskih država; (iv) uspostavljanje granice na rijeci Uni i rijeci Neretvi; (v) podjela grada Sarajeva na srpski i muslimanski dio i uspostavljanje efektivne državne vlasti u svakom od tih dijelova; (vi) izlaz Srpeske Republike BiH na more. Skupština bosanskih Srba je Strateške ciljeve usvojila na toj sjednici. Sukob između VRS i ARBiH je počeo u maju 1992. godine, mada je srpska strana i tokom 1991. godine izazivala incidente širom BiH, nastojeći da ovlada što većom teritorijom BiH.
Radovan Karadžić, bivši predsjednik Republike Srpske, vođa Srpske demokratske stranke (SDS) i vrhovni komandant vojske bosanskih Srba (VRS), jedan je od najviših zvaničnika kojima se sudilo pred Međunarodnim sudom. Karadžić se tereti za učešće u četiri udružena zločinačka poduhvata. Tužilaštvo navodi da je, najkasnije od oktobra 1991. godine do 30. novembra 1995. godine Karadžić je učestvovao u “sveobuhvatnom” udruženom zločinačkom poduhvatu koji je imao za cilj trajno uklanjanje bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata s područja u Bosni i Hercegovini “na koja su bosanski Srbi polagali pravo” putem činjenja genocida, progona, istrebljivanja, ubistva, deportacije i prisilnog premještanja. Od aprila 1992. do novembra 1995. godine Karadžić je učestvovao u UZP-u da se pokrene i provede kampanja snajperskog djelovanja i granatiranja civilnog stanovništva Sarajeva, čiji je primarni cilj bio širenje terora među stanovništvom.
Karadžić se takođe tereti da je od dana koji su neposredno prethodili 11. julu 1995. godine pa sve do 1. novembra 1995. godine učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu koji je imao za cilj eliminisanje bosanskih Muslimana u Srebrenici, i to ubijanjem muškaraca i dječaka, kao i prisilnim odvođenjem žena, djece i starijih muškaraca iz Srebrenice. Tužilaštvo navodi da je ova namjera predstavljala ili uključivala počinjenje djela genocida, progona, istrebljivanja, ubistva, deportacije i prisilnog premještanja.
Naposljetku, navodi se da je optuženi tokom maja i juna 1995. godine učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu uzimanja pripadnika Ujedinjenih nacija kao talaca kako bi se NATO prisilio da se uzdrži od vazdušnih napada na vojne ciljeve bosanskih Srba.
Pretresno vijeće je osudilo Radovana Karadžića, bivšeg predsjednika Republike Srpske (RS) i vrhovnog komandanta njenih oružanih snaga, za genocid, zločine protivčovječnosti i kršenje zakona ili običaja ratovanja koje su počinile srpske snage tokom oružanog sukoba u Bosni i Hercegovini (BiH), od 1992. do 1995. godine. Karadžić je osuđen za genocid počinjen na području Srebrenice 1995. godine i za progon, istrebljenje, ubistvo, deportaciju, nečovječna djela (prisilno premještanje), terorisanje, protivpravne napade na civile i uzimanje talaca. Oslobođen je krivice po optužbi za genocid u drugim opštinama u BiH tokom 1992. godine.
Optuženi se tereti po dvije tačke za genocid nad dijelom nacionalnih, etničkih i/ili vjerskih grupa bosanskih Muslimana i/ili bosanskih Hrvata, kao takvih, u sljedećim opštinama: Bratunac, Foča, Ključ, Prijedor, Sanski Most, Vlasenica i Zvornik, putem (a) ubijanja bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, uključujući vodeće pripadnike tih grupa; (b) nanošenja teških tjelesnih ili duševnih povreda hiljadama bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata, uključujući vodeće pripadnike tih grupa, tokom njihovog
zatočeništva u zatočeničkim objektima, gdje su podvrgavani okrutnom ili nečovječnom postupanju, koje je uključivalo mučenje, fizičko i psihičko zlostavljanje, silovanje, druga djela seksualnog nasilja i premlaćivanja.
U tački 2 optuženi se tereti za genocid nad dijelom nacionalne, etničke i/ili vjerske grupe
bosanskih Muslimana, kao takvih, u Srebrenici putem (a) ubijanja više od 7000 srebreničkih muškaraca i dječaka, bosanskih Muslimana, putem pogubljenja; i (b) nanošenja teških tjelesnih ili duševnih povreda hiljadama bosanskih Muslimana iz Srebrenice, uključujući, između ostalog, odvajanje muškaraca i dječaka od njihovih porodica i prisilno odvođenje žena, djece i dijela starijih muškaraca iz enklave.
Dana 17. aprila 1994. godine predstavnici UNPROFOR-a otišli su na Pale da razgovaraju s Karadžićem, koji je proglasio: “Desna obala Drine će biti naša” i nije postignut nikakav sporazum, a pregovori su doveli do puštanja samo nekoliko pripadnika UN-a koje su zarobile snage bosanskih Srba.
UBISTVO, TERORISANJE, PROTIVPRAVNI NAPADI NA CIVILE, UZIMANJE TALACA-KRŠENJE ZAKONA I OBIČAJA RATOVANJA
Sveobuhvatni udruženi zločinački poduhvat je postojao od oktobra 1991. do novembra 1995. godine i uključivao je zajednički plan koji je imao za cilj trajno uklanjanje putem činjenja zločina u opštinama širom BiH (opštine) bosanskihMuslimana i bosanskih Hrvata s područja u Bosni i Hercegovini na “koja su bosanski Srbi polagali pravo”. Vijeće je utvrdilo da je ogroman broj bosanskih Muslimana i bosanskih Hrvata nasilno raseljen iz svojih domova u opštinama od strane srpskih snaga. Druge žrtve su uhapšene, zatočene u zatočeničkim objektima, često držane u nehumanim životnim uslovima, izložene mučenju, premlaćivanju, silovanju i drugim djelima seksualnog nasilja, i nakon toga transportovane izvan tih opština. Srpske snage su takođe ubile mnoge bosanske Muslimane i bosanske Hrvate tokom i nakon preuzimanja kontrole nad opštinama, u masovnim pogubljenjima ili nakon napada na nesrpska sela. Karadžić je značajno doprinio sveobuhvatnom udruženom zločinačkom poduhvatu. Karadžić je predvodio razvoj ideologije i politike koje su dovele do stvaranja većinom etnički homogene države bosanskih Srba počinjenjem zločina. Budući da je bio u središtu političkih, vladinih i vojnih struktura, bio je u mogućnosti da koristi svoju moć i uticaj za realizaciju cilja sveobuhvatnog udruženog zločinačkog poduhvata.
Vijeće je utvrdilo da je u odnosu na opštine, Karadžić kriv za progon, istrebljenje, deportaciju, prisilno premještanje i ubistvo. Sudije su takođe utvrdile da je od aprila 1992. do novembra 1995. godine Karadžić učestvovao u udruženom zločinačkom poduhvatu koji je imao za cilj da se pokrene i provede kampanja snajperskog djelovanja i granatiranja protiv civilnog stanovništva Sarajeva, čiji je cilj bio širenje terora među civilnim stanovništvom (udruženi zločinački poduhvat za Sarajevo). Tokom ovog perioda Vojska Republike Srpske (VRS) namjerno je snajperski djelovala po civilima u Sarajevu i granatirala ih gotovo svakodnevno tokom čitavog sukoba. “Sarajevski civili bili su gađani iz snajpera dok su išli po vodu, hodali po gradu i vozili se javnim prevozom. Osim toga, iz snajpera se pucalo po djeci dok su se igrala ispred svojih kuća, šetala s roditeljima ili se vraćala kući pješke iz škole, pa i dok su vozila bicikle. Vijeće je utvrdilo da je Karadžić značajno doprinio udruženom zločinačkom poduhvatu za Sarajevo, kako u svojstvu najvišeg političkog autoriteta, tako i u svojstvu vrhovnog komandanta VRS-a. Pošto je imao kontrolu nad VRS tokom cijelog sukoba, bio je direktno uključen u vojna pitanja u vezi sa Sarajevom i izdavao mnoga naređenja na strateškom i na operativnom nivou.
Od otprilike 26. maja do 19. juna 1995. godine snage bosanskih Srba su osoblje Ujedinjenih nacija uzele za taoce i odvele na razne lokacije širom BiH. Neki od njih su bili vezani lisicama pored lokacija od vojnog značaja. Ne samo da je Karadžić namjeravao da osoblje Ujedinjenih nacija uzme za taoce već je namjeravao da im prijeti tokom zatočenja kako bi se postigao cilj prekida vazdušnih napada snaga NATO. Karadžić je značajno doprinio za zločin uzimanja talaca.
Tužilaštvo navodi da su, pod vođstvom optuženog i rukovodstva bosanskih Srba, civilni,
vojni i paravojni organi sarađivali na preuzimanju vlasti u opštinama i na područjima širom BiH kako bi uspostavili srpsku kontrolu i, silom ili prijetnjom silom, trajno uklonili nesrbe. Tužilaštvo navodi sljedeće opštine: Bijeljina, Bratunac, Brčko, Foča, Rogatica, Višegrad, Sokolac, Vlasenica i Zvornik (u vezi s istočnom BiH); Banjaluka, Bosanski Novi, Ključ, Prijedor i Sanski Most (u vezi s ARK-om); Hadžići, Ilidža, Novi Grad, Novo Sarajevo, Pale i Vogošća (u vezi s područjem Sarajeva). Fizičko preuzimanje vlasti u opštinama počelo je krajem marta 1992. godine, a za vrijeme i poslije preuzimanja vlasti srpske snage i vlasti su, djelujući pod vođstvom optuženog, ubile i zlostavljale hiljade ljudi i stotine hiljada ljudi protjerale, dok su drugi pobjegli strahujući za svoj život.
Prvobitna optužnica protiv Radovana Karadžića je podignuta 25. jula 1995. godine, dok je operativna optužnica podignuta 19. oktobra 2009. godine. Ovaj predmet se odnosi na događaje za koje se navodi da su se odigrali u periodu od oktobra 1991. do novembra 1995. na raznim lokacijama u BiH, između ostalog u Sarajevu, Srebrenici i 20 opština u Autonomnoj Regiji Krajini (ARK), na području Sarajeva i u istočnoj BiH (opštine). Vijeće je izlaganje analize podijelilo na osnovu četiri komponente navedene u Optužnici: (1) dio predmeta koji se odnosi na opštine; (2) dio predmeta koji se odnosi na Sarajevo; (3) dio predmeta koji se odnosi na Srebrenicu; i (4) dio predmeta koji se odnosi na taoce. Radovan Karadžić se u optužnici tereti za učešće u četiri povezana udružena zločinačka poduhvata (UZP) u BiH. Tužilaštvo ga tereti za sljedeće:
Optuženi se u optužnici tereti po 11 tačaka, kako slijedi:
Dvije tačke za genocid (tačke 1 i 2)
Pet tačaka za zločine protiv čovječnosti
Četiri tačke za kršenja zakona ili običaja ratovanja
Uzimanje talaca (tačka 11)
STATISTIČKI PODACI
Broj sudskih dana – 499
Broj svjedoka tužilaštva – 337
Broj dokaznih predmeta tužilaštva – 6671
Broj svjedoka odbrane – 248
Broj dokaznih predmeta odbrane – 4807
Broj svjedoka koje je pozvalo vijeće – 3
SUĐENJE
Suđenje je počelo 26. oktobra 2009. godine. Nakon Karadžićevog odbijanja da se pojavi u sudnici, 5. novembra 2009. godine Vijeće je donijelo odluku u kojoj je konstatovalo da je optuženi “u znatnoj mjeri i uporno opstruirao pravično i ekspeditivno vođenje suđenja protiv njega” i na taj način stekao uslove za imenovanje branioca koje je utvrdilo Žalbeno vijeće u predmetu Milošević. Vijeće je stoga naložilo sekretaru Suda da imenuje branioca koji će se pripremiti da zastupa Karadžićeve interese na suđenju i naložilo je da se suđenje nastavi u ponedjeljak, 1. marta 2010. Vijeće je nadalje izjavilo da će Karadžić nastaviti da zastupa samog sebe, između ostalog i tako što će se baviti pitanjima koja će se svakodnevno pojavljivati i dalje se pripremati za suđenje, ali da, “ako optuženi i dalje bude odsutan u nastavku suđenja u martu ili ako se bude ponašao na bilo koji drugi način koji ometa pravično i ekspeditivno vođenje suđenja, izgubiće pravo na samozastupanje, neće više imati pravo na pomoć dodijeljenog tima odbrane, a imenovani branilac će preuzeti odbranu kao dodijeljeni branilac”. Richard Harvey je imenovan braniocem optuženog 19. novembra 2009. godine. Optuženi je iznio svoju uvodnu riječ 1. i 2. marta 2010. godine.
Tužilaštvo je počelo izvoditi svoje dokaze 13. aprila 2010. godine, a završilo 25. maja 2012. godine. Dana 28. juna 2012. godine Pretresno vijeće je donijelo usmenu odluku u skladu s pravilom 98bis odbacivši zahtjev za oslobađanjem od optužbi po deset tačaka optužnice, ali je prihvatilo zahtjev optuženog u odnosu na tačku jedan optužnice po kojoj je Karadžić terećen za genocid za zločine počinjene od marta do decembra 1992. godine u nekoliko opština u Bosni i Hercegovini. Tužilaštvo je podnijelo žalbu na oslobađajuću presudu po tački 1, a 17. aprila 2013. održana je rasprava po žalbi. Dana 11. jula 2013. godine Žalbeno vijeće je poništilo odluku Pretresnog vijeća i vratilo tačku 1 optužnice kojom se optuženi tereti za genocid.
Izvođenje dokaza odbrane počelo je 16. oktobra 2012. i proglašeno je završenim 1. maja 2014. Izvođenje završnih riječi je održano od 29. septembra do 7. oktobra 2014.
Karadžiću je u kaznu uračunato vijeme koje je proveo u pritvoru. On se u pritvoru nalazi od 21. jula 2008.
Presuda Pretresnog vijeća je izrečena 24. marta 2016. godine. Radovan Karadžić je proglašen krivim za genocid, zločine protiv čovječnosti i kršenja zakona i običaja ratovanja koje su počinile srpske snage tokom oružanog sukoba u Bosni i Hercegovini (BiH), od 1992. do 1995. Izrečena mu je kazna od 40 godina zatvora. Osuđen je za genocid počinjen na području Srebrenice 1995. godine i za progon, istrebljenje, ubistvo, deportaciju, nečovječna djela (prisilno premještanje), terorisanje, protivpravne napade na civile i uzimanje talaca. Oslobođen je krivice po optužbi za genocid u drugim opštinama u BiH tokom 1992. godine.
Konkretno, na osnovu individualne krivične odgovornosti Radovan Karadžić je
proglašen krivim za:
Pretresno vijeće je izreklo 24. marta 2016. godine Radovanu Karadžiću kaznu od 40 godina zatvora.
Dana 4. aprila 2016., Radovan Karadžid je saopštio da namjerava da uloži žalbu na prvostepenu presudu MKSJ-a i zatražio
produžetak roka za podnošenje najave žalbe.
Dana 22. jula 2016. strane u postupku su podnijele svoje najave žalbe. Žalbeno vijede je djelimično odobrilo zahtjeve strana za
produženje rokova za podnošenje žalbenih podnesaka, koji su iznosili ukupno 217 dana.
Tužilaštvo i Karadžid su svoje žalbene podneske podnijeli 5. decembra 2016., podneske respondenta 15. marta 2017., a replike na
podneske respondenta 6. aprila 2017.
Žalbeni pretres u ovom predmetu se održao 23. i 24. Aprila 2018. u ogranku Mehanizma u Haagu.
Dana 25. septembra 2018, Karadžid je podnio zahtjev za izuzede sudije Merona iz predmeta. Dana 27. septembra 2018., sudija
Meron se povukao iz predmeta Karadžid u interesu pravde i imenovao sudiju Ivu Nelsona de Cairesa Rosu da ga zamijeni.
Dana 20. marta 2019., Žalbeno vijede je izreklo Drugostepenu presudu. Žalbeno vijede je djelimično poništilo, uz suprotno
mišljenje sudija Joensena i de Prade, Karadžideve osude u vezi s njegovom umiješanošdu u udruženi zločinački poduhvat (“UZP”)
zvani “Sveobuhvatni UZP“, u onoj mjeri u kojoj su one bile zasnovane na određenim incidentima navedenim u Dodatku
Optužnici.
Žalbeno vijede je jednoglasno odbacilo sve druge aspekte Karadžideve žalbe i potvrdilo njegove preostale osude na osnovu
članova 7(1) i 7(3) Statuta MKSJ-a za genocid, progon, istrebljenje, ubistvo, deportaciju i druga nehumana djela (prisilno
premještanje) kao zločine pritiv čovječnosti, kao i za ubistvo, terorisanje, protivpravne napade na civile i uzimanje talaca kao
kršenja zakona ili običaja ratovanja, u vezi s njegovim učestvovanjem u četiri UZP-a: (i) “Sveobuhvatnom UZP-u“ sa zajedničkim
planom da se trajno uklone bosanski Muslimani i bosanski Hrvati s teritorija na koje su polagali pravo bosanski Srbi, putem
činjenja zločina u opštinama širom BiH; (ii) “UZP-u Sarajevo” čiji je cilj bilo širenje terora među civilnim stanovništvom Sarajeva
kroz kampanju snajperskog djelovanja i granatiranja; (iii)“UZP-u Taoci” sa zajedničkom svrhom uzimanja osoblja UN-a za taoce
kako bi se NATO primorao da odustane od vazdušnih napada na ciljeve bosanskih Srba; i (iv) “UZP-u Srebrenica” za eliminisanje
bosanskih Muslimana iz Srebrenice u Julu 1995.
Žalbeno vijede je odobrilo žalbu tužilaštva na kaznu i konstatovalo, uz suprotno mišljenje sudija de Prade i Rose, da je Pretresno
vijede napravilo očitu grešku i zloupotrijebilo svoje diskreciono ovlaštenje izrekavši kaznu zatvora u trajanju od samo 40 godina.
Žalbeno vijede je, uz suprotno mišljenje sudija de Prad i Rose, poništilo kaznu zatvora u trajanju od 40 godina i izreklo kaznu
doživotnog zatvora.
Izjava svjedokinje KDZ023 od 29. septembra 1996. – fotografija koja prikazuje vojnika, koji je identifikovan kao jedan od arkanovaca, kako nogom udara leševe. Svjedok KDZ446 je u svom svjedočenju rekao da su iza zgrade SDS-a ubijene desetine ljudi i da je čuo da su arkanovci odveli neke ljude u svoj garnizon i pucali na njih iz vatrenog oružja:
Baza podataka Instituta za nestale osobe BiH sadrži podatke o pet ekshumiranih i identifikovanih osoba koje su navodno ubijene u Bijeljini početkom aprila 1992. i koje je
Mašović doveo u vezu s incidentom 1.1 iz priloga A optužnici-Izjava svjedoka Amora Mašovića od 23. marta 2012. godine. Vijeće napominje da je Amor Mašović bio član Državne komisije za razmjenu ratnih zarobljenika, lica lišenih slobode i tijela poginulih i
evidenciju poginulih, ranjenih i nestalih lica na teritoriji Republike BiH, poznate i pod nazivom Državna komisija za traženje nestalih osoba i Institut za nestale osobe. Bosanski Muslimani i bosanski Hrvati držani su u zatočeništvu u logoru Batković barem od juna do decembra 1992. godine. Zatočenici koji su držani u Batkoviću bili su iz niza različitih opština, između ostalog, iz Kalesije, Brčkog, Ključa, Lopara, Rogatice, Sanskog Mosta, Sokoca, Ugljevika, Vlasenice, Živinica i Zvornika. Neki ljudi su odvedeni iz svojih domova i autobusima dovezeni u logor Batković. Mnogi su onamo bili prebačeni iz drugih zatočeničkih objekata, uključujući logor Sušica u Vlasenici i logor Manjača u Banjaluci.
Dževad Gušić je izjavio da mu je jedan funkcioner SDA, kad su razgovarali o podjeli BiH, ispričao da mu je Karadžić rekao “moramo se podijeliti, nema druge” i da je na toj podjeli
insistirao čak i nakon što mu je taj funkcioner kazao da bosanski Srbi, bosanski Muslimani i bosanski Hrvati žive zajedno u istim zgradama.
(Ovakvih primjera je bezbroj u raznim opštinama, navedenim u presudi Karadžiću gdje su srpske snage preuzele vlast).