Rade Garić, nekadašnji komandir Interventnog voda Vlaseničke brigade VRS, sin Steve i majke Vukosave rođene Plazačić, rođen 28. oktobra 1963. godine u mjestu Grabovica, opština Vlasenica, po zanimanju mašinbravar, nezaposlen, oženjen, otac dvoje djece, vojna služba JNA u Somboru.
NAPAD NA SREBRENICU I GENOCID
Dana 9. januara 1992. godine proglašena je „Srpska autonomna oblast Birač“, koja je obuhvatala cijelu teritoriju opština Šekovići i Vlasenica, kao i dijelove opština Bratunac, Srebrenica i Zvornik. U otprilike isto vrijeme, u Srebrenicu su stigle srpske paravojne grupe i počele, zajedno sa JNA i SDS-om, dijeliti oružje i vojnu opremu lokalnim Srbima. Oružje je takođe na to područje dopremano iz Srbije čamcima preko Drine ili helikopterima. Potajno se na cijelom području u javnim objektima u srpskim selima provodila paravojna obuka. U poređenju s tim, čini se da se Muslimani nisu adekvatno pripremili za oružani sukob koji je prijetio. U istočnoj Bosni, Muslimani se ili nisu uopšte vojno organizovali ili su to činili samo putem lokalnih dobrovoljačkih grupa. U muslimanskim selima čak nije bilo ni vatrenog oružja, osim nešto pištolja i lovačkih pušaka u ličnom vlasništvu seljana; u policijskoj stanici Srebrenica bilo je nešto lakog naoružanja. Dana 8. aprila 1992., Savjet za narodnu odbranu izdao je naređenje da se formiraju „policijske ratne stanice“ u mjesnim zajednicama te opštine. Istog dana, Naser Orić je postavljen za komandanta jedne takve ratne stanice, policijske ispostave Potočari. Muslimani i Srbi su, i jedni i drugi, počeli formirati seoske straže da zaštite svoju imovinu. Na ulazima u sela postavljene su barikade i kontrolni punktovi. Prekinuta je opskrba vodom i televizijski prijenosi. Ljudi su napuštali svoje domove i odlazili na mjesta na kojima su se osjećali sigurnije. Srebrenica je postala glavni fokus srpske strategije i srpske snage su je postepeno izolovale. Do aprila 1992., JNA je postavila artiljeriju na sve strateške tačke i kote oko Srebrenice, a na području Podrinja raspoređene su mnoge jedinice JNA koje su se povlačile iz susjedne Hrvatske.
Dana 8. aprila 1992., srpske snage su silom preuzele kontrolu nad Zvornikom i tako odsjekle Srebrenicu od Tuzle. Tri dana nakon toga, 11. aprila 1992. godine Srbi su preuzeli kontrolu nad selom Skelani, jugoistočno od Srebrenice, i potom postavili kontrolne punktove na putu za Srebrenicu.
Dana 18. aprila 1992. godine, Srebrenica je nakon granatiranja pala u ruke Srba. Poslije preuzimanja gradom je pronešena srpska zastava. Srpske strane su, zajedno sa paravojnim jedinicama, pljačkale imovinu, oštećivale kuće i ubile mnoge Muslimane koji su ostali.
Međutim, sporadičan otpor Muslimana oko Srebrenice nanosio je gubitke srpskoj strani. Dana 8. maja 1992., iz zasjede je ubijen vođa srebreničkog SDS-a Goran Zekić. Otprilike u to vrijeme, srpske snage su se povukle iz Srebrenice, a muslimanski borci, koji se dejstvovali u okolini, vratili su se u razoreni grad, a za njima i muslimanski civili.
Mada su Muslimani uspjeli ponovno da preuzmu grad Srebrenicu, ostali su u okruženju srpskih snaga i bili su odsječeni od zaleđa gdje se iz džepova pod muslimanskom kontrolom pružao otpor srpskoj vojnoj kampanji. Između aprila 1992. i marta 1993., grad Srebrenica i okolna sela pod muslimanskom kontrolom bili su neprestano meta srpskih vojnih napada artiljerijom, snajperima, a povremeno i bombardovanjem iz zraka. Svi napadi su vršeni po sličnom obrascu. Srpska vojska i paravojne snage okružili bi selo ili zaselak bosanskih Muslimana, pozvali bi stanovništvo da preda oružje, a tada bi započeli sa granatiranjem i pucnjavom ne birajući ciljeve. U tom razdoblju, Srebrenica je svakodnevno bila izložena nasumičnom granatiranju iz svih pravaca. Naročito su Potočari bili svakodnevna meta srpske artiljerije i pješadije jer su bili važna tačka u odbrambenoj liniji oko Srebrenice.
Dok su Srbi bili nadmoćni u vojnom smislu, Muslimani, koji su bili brojniji, vodili su gerilski rat, i u drugoj polovini 1992. i početkom 1993. su imali dosta uspjeha. Između juna 1992. i marta 1993., Muslimani su izvršili pohod na više sela i zaselaka koji su bili nastanjeni Srbima, ili iz kojih su Muslimani prije toga bili protjerani. Do januara 1993., nakon što su osvojili Kravicu i okolinu, Muslimani su uspjeli povećati teritoriju pod svojom kontrolom potiskujući srpske linije i povezujući izolovane dijelove teritorije pod muslimanskom kontrolom, formirajući kompaktnu muslimansku enklavu oko Srebrenice.
Međutim, relativna prednost koju su postigli Muslimani nije dugo trajala. Najkasnije početkom februara 1993., Srbi su započeli veliku operaciju za osvajanje teritorija pod muslimanskom kontrolom. Do marta 1993., srebrenička enklava je smanjena na područje promjera manje od 20 kilometara, koje se protezalo otprilike od Potočara na sjeveru do Zelenog Jadra na jugu. Posmatrači su, opisujući srpsko napredovanje, naveli da je ono odstupalo od klasične vojne ofanzive jer se vršilo stalno i namjerno granatiranje sela na liniji fronta, zbog čega je među stanovništvom zavladala panika te su se dali u bijeg u pravcu Srebrenice. Najprije su napadnuta sela Kamenica i Cerska na sjeveroistoku enklave, koja su pala pod kontrolu Srba u februaru ili martu 1993., a ubrzo nakon toga pala su i sela Voljevica i Sase na sjeveroistoku i Osmače na jugoistoku enklave.
Stanovnici okolnih područja, bosanski Muslimani, slili su se u grad Srebrenicu. Do proljeća 1993. godine populacija grada Srebrenice izuzetno se povećala i dostigla 50.000 do 60.000 stanovnika. U Žepi je takođe prilikom popisa 1993. godine ustanovljeno da je broj stanovnika porastao na oko 10.000, pošto je bila preplavljena bosanskim Muslimanima sa drugih područja. Humanitarna situacija u Srebrenici je bila očajna. U martu i aprilu 1993. godine UNHCR je iz Srebrenice evakuisao izmeñu 8.000 i 9.000 bosanskih Muslimana, uprkos tome što se vlada bosanskih Muslimana u Sarajevu protivila evakuacijama, tvrdeći da one doprinose “etničkom čišćenju”. U martu 1993. godine, general Philippe Morillon, komandant UNPROFOR-a za BiH, obratio se okupljenim uspaničenim građanima Srebrenice i obavijestio ih da je grad pod zaštitom. UN-a. Poslije Morillonove izjave, Savjet bezbjednosti UN-a, reagujući na “ubrzano pogoršanje stanja u Srebrenici i njenoj okolini”, usvojio je 16. aprila 1993. godine Rezoluciju br. 819, kojom je Srebrenica proglašena “zaštićenom zonom” i kojom se pozivaju “paravojne jedinice bosanskih Srba da odmah obustave oružane napade na Srebrenicu i da se odmah povuku iz njene okoline”. Savjet bezbjednosti je takođe pozvao na preduzimanje hitnih koraka kako bi se povećalo prisustvo UNPROFOR-a u Srebrenici i okolini. Na osnovu Rezolucije Savjeta bezbjednosti, UNPROFOR je posredovao oko sklapanja sporazuma o prekidu vatre između ARBiH i VRS-a, koji je potpisan 18. aprila 1993. godine. U njemu se poziva na razoružavanje srebreničke enklave pod nadzorom UNPROFOR-a. Istog dana, u Srebrenicu su stigli prvi pripadnici UNPROFOR-a.
Ipak, 8. marta 1995. godine predsjednik Republike Srpske, Radovan Karadžić je izdao Direktivu 7 jedinicama Vojske Republike Srpske u kojoj se, između Drinskom korpusu naređuje da „izvrši potpuno fizičko odvajanje Srebrenice od Žepe, čime bi spriječili pojedinačno komuniciranje između enklava. Svakodnevnim planskim i osmišljenim borbenim aktivnostima stvoriti uslove totalne nesigurnosti, nepodnošljivosti i besperspektivnosti daljeg opstanka i života mještana u Srebrenici i Žepi“.
Dana, 6. jula 1995. godine, otprilike 3. sata ujutro pripadnici VRS započeli su operaciju kodnog naziva Krivaja 95. Postupajući po naredbi Radvana Karadžića snage bosanskih Srba započinju sa preuzimanjem Srebrenice. Narednih dana da bi savladali otpor pripadnika ARBiH i Holandskog bataljona, snage bosanskih Srba intenziviraju granatiranje. Uporedo sa zauzimanjem sela u srebreničkoj enklavi i jačanjem opsade, bosanski Muslimani nadiru u grad Srebrenicu, tražeći utočište.
Kako se stanje u Srebrenici progresivno pogoršavalo, u strahu od dalje sudbine, stanovništvo enklave Srebrenica je krenulo prema bazi holandskog bataljona u Potočarima, tražeći zaštitu, pa se do večeri 11. jula 1995. godine okupilo oko 20.000 do 25.000 izbjeglica. Civili, žene, djeca i starci u Potočarima, odvojeni od muških članova svojih porodica, među kojima je bilo i malodobnih dječaka, u situaciji krajnje nehumanih životnih uslova uzrokovanih nedostatkom prostora, nesnosnim vrućinama, nedostatkom hrane i vode, a atmosferi straha, autobusima i kamionima deportovani su iz Srebrenice na područje pod kontrolom ARBiH.
Nakon što su 11. jula 1995. pripadnici VRS zauzeli Srebrenicu, nekoliko hiljada vojno sposobnih muškarca se okupilo na brdu Šušnjari, gdje je načelnik štaba 28. divizije ARBiH, Ramiz Bećirović uz predstavnike muslimanskih vlasti u Srebrenici, odlučio da u koloni krenu prema području pod kontrolom ARBiH na sjeveru, u Tuzlu, što je značilo probijanje kroz položaje VRS i prelazak preko područja Bratunac – Konjević Polje – Nova Kasaba. Dana 13. jula 1995. pripadnici VRS su dali ultimatum Muslimanima u šumi, koji su se kretali iz pravca Bratunca ka Konjević Polju, ili da se predaju ili da budu ubijeni, nakon čega se veliki broj Muslimana predao. Dva glavna pravca duž kojih su pripadnici VRS 13. jula zarobili velike grupe Muslimana iz kolone ili su im se oni predali, bila su put Bratunac – Konjević Polje i put Nova Kasaba – Konjević Polje.
Oko 1.000 zarobljenih muslimanskih civila koji su bili privremeno zatočeni u školi u Orahovcu je pogubljeno na obližnjoj livadi pored željezničke pruge
Približno 1.000 civila koji su bili zatočeni u Petkovcima je strijeljano na brani obližnjeg akumulacionog jezera.
Najmanje 500 zatočenika koji su pretodno zatočeni u Osnovnoj školi u Ročeviću strijeljano je na obali rijeke Drine u Kozluku.
Najmanje 1.000 zatočenika je iz Osnovne škole u selu Pilica gdje su prethodno bili zatočeni prebačeno na Vojnu ekonomiju Branjevo, gdje su strijeljani.
U Domu kulture u centru sela Pilica zatvoreno je i pogubljeno najmanje 500 muslimanskih civila.
Pripadnici Vojske Republike Srpske su izvršili genocid u Srebrenici.
Optužnica tereti optuženog Radeta Garića da je u periodu od aprila do kraja 1992. godine, u općini Vlasenica, u okviru širokog i sistematičnog napada srpskog Opštinskog štaba Teritorijalne odbrane Vlasenica, paravojnih formacija, Vojske Srpske Republike Bosne i Hercegovine, kasnije Vojske Republike Srpske, Ministarstva unutrašnjih poslova Srpske Republike Bosne i Hercegovine, odnosno Republike Srpske i dijela Jugoslavenske narodne armije i to Novosadskog korpusa JNA, usmjerenog protiv bošnjačkog civilnog stanovništva općine Vlasenica, znajući za takav napad i da njegove radnje čine dio tog napada, počinio progon muslimanskog civilnog stanovništva općine Vlasenica na političkoj, nacionalnoj, kulturnoj, etničkoj i vjerskoj osnovi ubistvima, zatvaranjem i drugim teškim oduzimanjem slobode suprotno osnovnim pravilima međunarodnog prava, mučenjima, silovanjima, prisilnim nestancima osoba i drugim nečovječnim djelima slične prirode učinjenih u namjeri nanošenja velike patnje i ozbiljne fizičke i psihičke povrede i narušenja zdravlja.
Optuženi Rade Garić se takođe tereti da je za vrijeme širokog i sistematičnog napada, koji su u periodu od 6. jula. do augusta 1995. godine vršili Vojska Republike Srpske i Ministarstvo unutrašnjih poslova Republike Srpske, usmjerenog protiv civilnog muslimanskog stanovništva Zaštićene zone UN Srebrenica, u svojstvu komandira Interventnog voda u sastavu Vlaseničke brigade, znajući za taj napad i da njegove radnje čine dio napada, počinio progon civilnog muslimanskog stanovništva.
Datum potvrđivanja optužnice : 23. avgusta 2018.
Sud Bosne i Hercegovine potvrdio je dana, 23. augusta 2018. godine optužnicu koja optuženog Radeta Garića tereti za počinjenje krivičnog djela Zločini protiv čovječnosti.
SUD BOSNE I HERCEGOVINE JE DONIO I DANA 16. AUGUSTA 2021. GODINE JAVNO OBJAVIO PRVOSTEPENU PRESUDU U PREDMETU PROTIV OPTUŽENOG RADETA GARIĆA KOJOM JE RADE GARIĆ OGLAŠEN KRIVIM DA JE POČINIO KRIVIČNO DJELO ZLOČINI PROTIV ČOVJEČNOSTI.
SUD JE RADU GARIĆU IZREKAO KAZNU ZATVORA U TRAJANJU OD 20 (DVADESET) GODINA.
U periodu od početka aprila do kraja 1992. godine, u opštini Vlasenica, u okviru širokog i sistematičnog napada srpskog Opštinskog štaba Teritorijalne odbrane Vlasenica, paravojnih formacija, Vojske Srpske Republike Bosne i Hercegovine, kasnije Vojske Republike Srpske, Ministarstva unutrašnjih poslova Srpske Republike Bosne i Hercegovine, odnosno Republike Srpske i dijelova Jugoslovenske narodne armije i to Novosadskog korpusa JNA, usmjerenog protiv muslimanskog civilnog stanovništva opštine Vlasenica, znajući za takav napad i da njegove radnje čine dio tog napada, Rade Garić počinio progon muslimanskog civilnog stanovništva opštine Vlasenica na političkoj, nacionalnoj, kulturnoj, etničkoj i vjerskoj osnovi ubistvima, zatvaranjem ili drugim teškim oduzimanjem slobode suprotno osnovnim pravilima međunarodnog prava, prisilnim nestancima osoba i drugim nečovječnim djelima slične prirode učinjenih u namjeri nanošenja velike patnje ili ozbiljne fizičke ili psihičke povrede ili narušenja zdravlja, pa je tako:
Neutvrđenog datuma u maju mjesecu 1992. godine Rade Garić kao pripadnik rezervnog sastava Stanice javne bezbjednosti (SJB) Vlasenica više puta ulazio u prostorije SJB-a i zajedno sa više NN uniformisanih osoba u namjeri nanošenja ozbiljnih fizičkih i psihičkih povreda učestvovao u fizičkom i psihičkom zlostavljanju zarobljenih muškaraca Muslimana među kojima su bili Mehmed Agić i Ismet Hasanović udarajući ih rukama, nogama i raznim predmetima po svim dijelovima tijela, pa je tako Mehmeda Agića koji je pozvan u SJB Vlasenica od strane Miše Gojgolovića, gdje je ispitan o posjedovanju oružja, Rade Garić ga snažno dva puta udario šakom u predjelu grudnog koša od čega je izgubio dah, a u daljem fizičkom zlostavljanju ga je spriječio Mišo Gojgolović, a potom kad je Mehmed odveden u drugu kancelariju kod Milenka Šargića, došao za istim te ga još jednom snažno udario u predjelu grudnog koša, kada je u daljem fizičkom zlostavljanju i spriječen od Milenka Šargića, a Ismeta Hasanovića koji je bio zatvoren zajedno sa oko 50-ak Muslimana u prizemlju SJB Vlasenice Rade Garić zajedno sa “MK-8” i G.V. izveli ga na sprat u jednu prostoriju, gdje su ga svi zajedno udarali po raznim dijelovima tijela, kom prilikom je Rade Garić izvadio pištolj i prislonio mu isti na prsa govoreći mu „Hoćeš li sad da te ubijem“ a potom ga pištoljem snažno udario u predjelu iznad lijeve obrve kojom prilikom je izgubio svijest, odakle je nakon nekoliko dana od strane policije odveden u logor Sušica.
Neutvrđenog datuma sredinom maja 1992. godine u Vlasenici u ulici Gavrila Principa iz kuće Fadila Šiljkovića kao pripadnik rezervnog sastava SJB Vlasenica učestvovao u hapšenju i zatvaranju oko 15 muškaraca muslimanske nacionalnosti među kojima su bili: Rahman Šiljković, Dževad Šiljković, Salih Mehičić zv. „Hakan“, Sulejman Berbić, Muharem Berbić, Muharem Osmanović, Mujo Ćatić i dr. gdje su se isti iz straha za svoju sigurnost krili, na način da je zajedno sa više neidentificiranih uniformisanih lica došao ispred navedene kuće te uz pucnjavu i psovke naredili da isti izađu iz kuće, kojom prilikom je u namjeri nanošenja ozbiljnih fizičkih i psihičkih povreda zajedno sa ostalim prilikom izlaska iz kuće tukao, a Saliha Mehičića udarili kundakom od puške, da bi jedan od uniformisanih lica zvani Lemi otišao do susjedne kuće Mustafe Ćatića i bacio bombu kroz prozor kuće Mustafe Ćatića, a potom im naredili da pognute glave i s rukama podignutim na potiljak krenu prema zgradi suda u Vlasenici, a kojim putem su im cijelo vrijeme upućivali psovke i tukli ih nogama, nakon čega su dovedeni do zgrade suda gdje su im naredili da se okrenu licem prema zidu, a nakon čega su ih odveli u zatvor SJB Vlasenica koji je bio pun muškaraca Muslimana, gdje su ih i zatvorili.
Dana 7. juna 1992. godine ili približno tog datuma u Vlasenici, Rade Garić kao pripadnik rezervnog sastava policije SJB Vlasenica u namjeri nanošenja ozbiljnih fizičkih i psihičkih povreda učestvovao u fizičkom i psihičkom zlostavljanju zarobljenih muškaraca Muslimana koji su zarobljeni i zatvoreni u zgradu starog zatvora iza suda u Vlasenici gdje su držani bez dovoljno hrane i vode, na način da je obučen u plavu uniformu ušao u prostoriju gdje je bilo zatvoreno oko 12 zarobljenih, među kojima su bili: Bajro Durić, GR-9 i drugi neidentifikovani zarobljenici, koji su zarobljeni na području Tišća, a kom prilikom je ranjen GR-9, istom naredio da skine kaiš sa lijeve noge kojim je stegao nogu kako mu rana od metka ne bi krvarila a potom ga ošamario i uzeo mu kaiš, da bi potom zarobljene muškarce Muslimane nakon nekoliko dana kombijem odvezli i predali ih u logor “Sušica”.
Neutvrđenog datuma u periodu od početka juna mjeseca do kraja septembra mjeseca 1992. godine, iz logora ”Sušica” u Vlasenici, Rade Garić kao pripadnik rezervnog sastava SJB Vlasenica tokom juna 1992. godine, a kasnije kao komandir izviđačko-diverzantskog odjeljenja Odreda „Drinjača“, zajedno sa njemu poznatim uniformisanim vojnicima, izveo grupu od 10 do 12 zatvorenika civila muslimanske nacionalnosti, među kojima je bilo lice zvano “Pekar” i drugi do sada neidentifikovani civili, koji su odvezeni u nepoznatom pravcu, iako zadužen za obezbjeđenje istih, nije ih vratio u logor ,”Sušica” i od tada im se gubi svaki trag.
Neutvrđenog datuma krajem juna ili početkom jula 1992. godine Rade Garić u svojstvu komandira izviđačko-diverzantskog odjeljenja Odreda „Drinjača“ na lokalitetu Štit-Borje koje se nalazi između sela Turalići i sela Đurići gdje je bio smješten sa svojom jedinicom pod šatorima, učestvovao u zlostavljanju i ubistvu Safeta (Nurije) Alikadića iz sela Turalići kojeg je zarobio, pa u namjeri nanošenja velikih patnji i ozbiljnih fizičkih i psihičkih povreda Safeta Alikadića vezanog, psihički i fizički zlostavljao, na način da ga je nožem rezao po licu, sipao mu sol po ranama, a zatim mldb. dječaka Adila (Mehmeda) Omerovića zv. „Dražo“ rodom iz Glogove, starosti 11 godina, prisilio da Safetu Alikadiću stavlja sol na rane i da ga udara nogom u predjelu stomaka, a potom Safeta Alikadića odveo na lokalitet Debelo Brdo-Vis, opština Vlasenica sa pripadnicima svoje jedinice, među kojima su bili Đ. Đ. i S. M., i lišio ga života, nakon čega su Rade Garić i S.M. bacili tijelo niz liticu, a gdje su ostaci njegovog tijela pronađeni prilikom ekshumacije.
Neutvrđenog datuma u periodu od juna do augusta 1992. godine Rade Garić mldb. Adila Omerovića zvanog „Dražo“ držao u zatočeništvu, prisiljavajući ga da mu pere noge, šamarao ga, vodio ga na prve borbene linije, nakon čega je isti usmrćen od strane pripadnika izviđačko-diverzantskog odjeljenja Odreda „Drinjača”.
Dana 24. novembra 1992. godine ili približno ovog datuma u rejonu sela Grabovica, opština Vlasenica, Rade Garić u svojstvu komandira izviđačko-diverzantskog odjeljenja Odreda „Drinjača” zajedno sa više pripadnika Odjeljenja među kojima je bio Z.G., M. V. i ostali neidentifikovani pripadnici VRS-a obučeni u maskirnu uniformu i naoružani automatskom puškom nezakonito lišili slobode civile Muslimane Hasana Ahmetovića, Ibru Ahmetovića i Vejsila Ahmetovića kojom prilikom je Rade Garić u namjeri nanošenja velikih patnji i ozbiljnih fizičkih i psihičkih povreda učestvovao u vezanju ruku, a potom udaranju kundacima pušaka, nogama, drvenim kolcima, cjepanicama i drugim predmetima po raznim dijelovima tijela navedenih lica, kada je Rade Garić udario Vejsila Ahmetovića nogom obuvenom u čizmu u predjelu usta i od siline udarca istom izbio više zuba, a potom Ibri Ahmetoviću nožem rasjekao desnu stranu lica i to u predjelu obraza od uha do usta, tom prilikom zamahnuo puškom i kundakom iste udario Hasana Ahmetovića u predjelu srca, kojem je momentalno potekla krv iz nosa i iz ušiju, te je isti pao na zemlju i ubrzo više nije davao znakove života, pa nakon toga isti dan u večernjim satima, nakon što im je naređeno da Hasana podignu na tovarni prostor teretnog vozila marke TAM, čije tijelo je već tada bilo hladno, uz pratnju jednog vojnika, a kojim teretnim vozilom je upravljao vozač Radomir Deurić odvezeni u komandu Vlaseničke brigade u Vlasenicu, gdje je ostalo tijelo Hasana Ahmetovića, čiji posmrtni ostaci nikada nisu pronađeni.
VIJEĆE APELACIONOG ODJELJENJA SUDA BOSNE I HERCEGOVINE JE U PREDMETU RADE GARIĆ DONIJELO DANA 29. NOVEMBRA 2021. GODINE, A 29. DECEMBRA 2021. GODINE OTPREMILO DRUGOSTEPENU PRESUDU KOJOM JE KAO NEOSNOVANA ODBIJENA ŽALBA TUŽILAŠTVA BOSNE I HERCEGOVINE, DOK JE ŽALBA BRANIOCA DJELIMIČNO UVAŽENA PA JE PRESUDA OD 16. AVGUSTA 2021. GODINE PREINAČENA NA NAČIN DA JE OPTUŽENI RADE GARIĆ OSUĐEN NA KAZNU ZATVORA U TRAJANJU OD 17 (SEDAMNAEST) GODINA ZA KRIVIČNO DJELO ZLOČINI PROTIV ČOVJEČNOSTI
Protiv ove presude žalba nije dozvoljena.
Otpremljena drugostepena presuda u predmetu Rade Garić, 17. januara 2022. godine
Postupajuće sudsko vijeće/sudija pojedinac u drugostepenom postupku Radu Gavriću: Amela Huskić, Mirko Božović i Senadin Begtašević
Predmet pravosnažno okončan : 29. novembra 2021.
https://n1info.ba/vijesti/n1-saznaje-rade-garic-u-tajnosti-prebacen-u-srbiju-na-izdrzavanje-kazne/
N1 saznaje: Rade Garić u tajnosti prebačen u Srbiju na izdržavanje kazne
Autor:
|
Rade Garić, osuđeni ratni zločinac prebačen je jučer u tajnosti u Srbiju na izdržavanje kazne, saznaje N1. Garić je kaznu služio u zatvoru Vojkovići odlukom Ministarstva pravde BiH, a kako saznajemo dopušteno mu je izdržavanje kazne u Srbiji.
Pritom nisu konsultirani ni Tužilaštvo, ni Sud BiH potvrđeno nam je iz više izvora. Ime Rade Garića spominje se u još nekoliko istraga koje su aktivne u Tužilaštvu BiH.
U Ministarstvu pravde BiH na naše upite danas nisu odgovorili, pa je ostalo nejasno da li je nalog za njegovo izmještanje potpisao Davor Bunoza, novi ministar pravde ili Josip Grubeša kojega je naslijedio. Takođe nismo dobili ni obrazloženje, zbog čega je Garić izmješten mimo pravnih procedura. Inače, bivši pripadnik Vojske Republike Srpske pravosnažno je prošle godine presuđen na 17 godina zatvora, zbog zločina protiv čovječnosti nad Bošnjacima na području Vlasenice 1992. godine, BiH, te nad Srebreničanima 1995. godine. Garić je 16. avgusta 2021. godine prvostepenom presudom bio osuđen na 20 godina zatvora, ali je nakon žalbe, oslobođen jednog dijela optužnice.Prema presudi proglašen je krivim zato što je počinio progon bošnjačkog civilnog stanovništva opštine Vlasenica “ubistvima, zatvaranjem ili drugim teškim oduzimanjem slobode, prisilnim nestancima osoba i drugim nečovječnim djelima slične prirode učinjenih u namjeri nanošenja velike patnje ili ozbiljne fizičke ili psihičke povrede ili narušenja zdravlja”.
U saopštenju Suda BiH navodi se da je Garić zločine činio od početka aprila 1992. godine, do kraja te godine, u okviru sistematičnog napada paravojnih, vojnih i policijskih snaga Republike Srpske, usmjerenog protiv bošnjačkog civilnog stanovništva.
Rade Garić je proglašen krivim i što je od 6. jula do kraja avgusta 1995. godine u svojstvu komandira interventnog voda u sastavu Vlaseničke brigade VRS učinio zločine “usmjerene protiv civilnog bošnjačkog stanovništva zaštićene zone UN Srebrenica”.
Garić je, prema saopštenju Suda BiH osuđen što je “počinio progon civilnog bošnjačkog stanovništva preduzimanjem inkriminisanih radnji okvalifikovanih kao druga nečovječna djela slične prirode, učinjena u namjeri nanošenja velike patnje ili ozbiljne fizičke ili psihičke povrede ili narušenja zdravlja”. Suđenje Gariću trajalo je od oktobra 2018. godine. Do izricanja presude, Rade Garić se nalazio u pritvoru, koji mu je izračen u martu 2021. godine. Državljanstvo Srbije dobio je tokom sudskog procesa.
https://detektor.ba/2020/03/05/garic-rade-ostala-bez-porodice-u-vlasenici/
Garić Rade: Ostala bez porodice u Vlasenici
Na suđenju Radetu Gariću, svjedokinja Tužilaštva BiH je izjavila da su joj u Vlasenici ubijeni otac, sestra, dvojica braće i suprug.
Autor:
Novinari Detektora svake sedmice pišu newslettere o protekloj i sedmici koja nas očekuje. Donose detalje iz redakcije, iskrene reakcije na priče i kontekst o događajima koji oblikuju našu stvarnost.
Tima Huremović je rekla da je od maja 1992. bila u kućnom pritvoru u stanu u kojem je živjela sa nevjenčanim suprugom Ibrahimom Lelom. U taj stan su, kako je dodala, doveli njenu sestru Jasminu i njihovu majku. Prema njenim saznanjima, oca i dvojicu braće ubili su pred kućom u kojoj su živjeli u naselju Toplik.
Huremović je kazala da nju 10. jula sa majkom, sestrom i suprugom odvode u logor “Sušica”, gdje su ostali sedam dana. Ispričala je kako su obaviješteni da idu za Kladanj i kako je njena sestra krenula u prvoj grupi, a ona kasnije.
Ispričala je da su postrojeni kada su došli u Luke i da je neko rekao za njenu sestru: “Eno je u školi plače.” Kazala je da su neke žene odvojene da kupe sijeno, kao i da je odvojen i njen suprug.
Huremović je rekla da je, nakon što je došla u Kladanj, stigao spisak na kojem je bilo i ime njene sestre. Kasnije je, kako je dodala, u Pelemišima pronađena jedna kost njene sestre Jasmine. Od jedne žene je čula da je njen suprug “bio na tenku i da je pala granata i ubila ga”.
Svjedokinja je kazala da je čula kako je Rade Garić dolazio u Jevtiće i provocirao njenu sestru. Ona je rekla da je poznavala Garića i da je bio u policiji prije rata.
Garićeva Odbrana je pitala svjedokinju zbog čega u ranijim iskazima nije spominjala optuženog, kao ni žene koje su odvojene u Lukama. Citiran joj je dio iskaza u kojem je navela: “Nismo znali s kojom namjerom se odvajaju.”
Huremović je kazala da je neke stvari saznala nakon što se vratila u Vlasenicu. Na pitanje branioca Petka Pavlovića, svjedokinja je navela da joj je o Garićevim provokacijama prije pet do šest mjeseci pričala žena srpske nacionalnosti, ali da ne želi reći njeno ime.
Gariću je na teret stavljeno da je 1992. godine počinio progon bošnjačkog stanovništva u Vlasenici – ubistvima, mučenjem, silovanjem, prisilnim nestancima te nanošenjem fizičkih i psihičkih povreda.
Garić je, u svojstvu nekadašnjeg komandira Interventnog voda pri Vlaseničkoj brigadi Vojske Republike Srpske (VRS), optužen i za progon Bošnjaka iz Srebrenice počinjen u julu 1995. godine.
Svjedok Risto Vasiljević zvani Fongo kazao je da je bio angažovan u jedinici čiji je komandir bio izvjesni Gago, a da je poslije prešao kod Radeta Garića.
On je ispričao da je dva puta išao do logora “Sušica” da zatočenike bošnjačke nacionalnosti vode na rad – jednom na Mišare da kupe sijeno, a drugi put u Klještane da kopaju tranšeje.
Tužilac Predrag Tomić podsjetio je svjedoka da je u istrazi naveo da je u “Sušicu” išao “po naredbi Gage”, kao i da je govorio o slučaju kada je u “Sušici” preuzeo “šest žena, dijete od 13-14 godina i četiri muškarca”.
Vasiljević je prvo rekao da nije bio prisutan, a potom da je jeste tako bilo. Negirao je navode iz iskaza da su lica iz te grupe smještena u školu u Lukama. Kazao je da su po potrebi vođeni da kupe sijeno, te da je on vodio muškarce na rad, ali ne žene.
Treći svjedok Vujadin Garić je rekao da je bio u Pelemišima i da se sjeća da su dovodili u jednu kuću neke zarobljene, kao i žene. Procjenjuje da ih je bilo 20 do 30. Prema njegovim riječima, kod tih ljudi su dežurala dva starija čovjeka.
Garić je čuo da je pokušana razmjena tih ljudi, ali da je “taj dan ponovo izvršen na nas napad i od toga nije bilo ništa”. Čuo je i da su jednu ženu slali u Kladanj da vidi može li se dogovoriti razmjena. Prema njegovim saznanjima, ti ljudi su na kraju odvedeni u Kladanj.