Dragan Jokić je rođen 20. augusta 1957. godine u mjestu Grbavci u opštini Zvornik. Pohađao je vojnu školu za podoficire i vojnu akademiju. Završio je obuku za komandanta bataljona u rodu inženjerije. Na početku rata, 1992. godine, kada je brigada formirana, postao je pripadnik Zvorničke brigade i ostao u ovoj brigadi i poslije rata. U julu 1995. godine Dragan Jokić je obavljao dužnost načelnika inženjerije Prve zvorničke pješadijske brigade u činu majora (Zvornička brigada). Kao načelnik inženjerije bio je član štaba Zvorničke brigade kao i savjetnik kamandanta i načelnika zamjenika komandanta Zvorničke brigade za pitanja koja se odnose na inženjeriju, kao što su radovi u svrhu odbrane, minerski radovi, izgradnja puteva i projekti koji uključuju iskopavanja. Bio je takođe odgovoran za planiranje, rukovođenje, organizovanje i nadzor aktivnosti inženjerijske čete Zvorničke brigade. Dragan Jokić je bio dežurni oficir Zvorničke brigade tokom 24-satnog perioda dežursta 14. jula pa do 15. jula 1995. godine. Prije dolaska u Hag služio je u činu potpukovnika u Petom korpusu VRS u Sokocu.
Nakon izbijanja oružanog sukoba u Republici Bosni i Hercegovini u proljeće 1992. godine vojne i paravojne srpske snage napale su i okupirale gradove, mjesta i sela u istočnom dijelu zemlje, uključujući i Zvornik i učestvovale u kampanji etničkog čišćenja koja je imala za posljedicu masovni bijeg civila, Muslimana, u enklave Srebrenica, Goražde i Žepa. Opština Srebrenica je prije rata bila pretežno muslimanska. Srebrenica se nalazi u istočnoj Bosni i Hercegovini blizu granice sa Srbijom. Dana 19. novembra 1992. godine general Ratko Mladić, komandant Glavnog štaba VRS-e, izdao je Direktivu br. 4. u kojoj nalaže Drinskom korpusu nalaže da neprijatelju treba: “nanositi što veće gubitke i prisiliti ga da s muslimanskim stanovništvom napusti prostore Birača, Žepe i Goražda. Dana 16. aprila 1993. godine Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija usvojio je Rezoluciju br. 819 i proglasio Srebrenicu i okolinu Srebrenice “zaštićenom zonom u kojoj ne smije biti nikakvih oružanih napada niti drugih sukoba.” Dana 8. marta 1995. godine Vrhovna komanda Oružanih snaga Republike Srpske izdala je Direktivu br. 07 u kojoj je predsjednik Republike Srpske, Radovan Karadzić, VRS-u (konkretno Drinskom korpusu VRS-a) naložio da izvrše potpuno fizičko odvajanje Srebrenice od Žepe i svakodnevnim planskim i osmišljenim borbenim aktivnostima stvore uslove totalne nesigurnosti, nepodnošljivosti i besperspektivnosti daljnjeg opstanka i života mještana u Srebrenici i Žepi.” Dana 2. jula 1995. godine u zapovijesti za aktivna borbena dejstva kojom se naređuje napad na srebreničku enklavu, general Milenko Živanović je naredio da se napadom na enklavu mora postići da se ona “suzi na gradsko područje”. Dana 6. jula 1995. ili približno tog datuma, jedinice Drinskog korpusa granatirale su Srebrenicu i napale posmatračke punktove Ujedinjenih nacija unutar enklave na kojima su bili Nizozemci. Između 6. i 11. jula 1995. godine VRS je napala Srebrenicu i preuzela kontrolu nad Srebrenicom. U narednim danima, razni elementi VRS-a zatočili su i zarobili i po prijekom postupku pogubili i pokopali više od 7.000 muškaraca i mladića bosanskih Muslimana iz enklave Srebrenice, a žene, djecu i starije osobe prevezli su autobusima van Srebrenice. Ovaj udruženi zločinački poduhvat začeli su i zamislili general Ratko Mladić i drugi 11. i 12. jula 1995. godine, a sproveli i izvršili pripadnici snaga VRS-e i MUP-a. Među članovima ovog udruženog zločinačkog poduhvata bili su: general Ratko Mladić, komandant VRS-e; general Milenko Živanović, komandant Drinskog korpusa; general Radislav Krstić, načelnik štaba/zamjenik komandanta do oko 13. jula 1995. godine, a od tog trenutka komandant Drinskog korpusa; pukovnik Ljubiša Beara, načelnik bezbjednosti Glavnog štaba VRS-e; pukovnik Vujadin Popović, pomoćnik komandanta za bezbjednost Drinskog korpusa; Vidoje Blagojević, komandant Bratunačke brigade, pukovnik Vinko Pandurević, komandant Zvorničke brigade; Dragan Jokić, načelnik inženjerije Zvorničke brigade, Dragan Obrenović zamjenik komandanta i načelnik štaba Zvrničke brigade; Momir Nikolić, pomoćnik komandanta za bezbjednost i obavještajne poslove Bratunačke brigade i razni drugi pojedinci te vojne i policijske jedinice.
Nakon napada na enklavu Srebrenica, 20.000 do 30.000 bosanskih Muslimana pobjeglo je u Potočare, selo u sjeveroistočnom dijelu enklave, gdje je Holandski bataljon Zaštitnih snaga Ujedinjenih nacija imao svoju komandu. Holandski bataljon se nije mogao nositi s ovim masovnim prilivom izbjeglica. Nije imao dovoljne zalihe hrane, vode ili lijekova za izbjeglice, jer je VRS prethodnih mjeseci sprečavala prolaz konvoja pomoći. Pregovori između Ratka Mladića, komandanta VRS-e i Holandskog bataljona u noći 11. jula i ujutro 12. jula rezultirali su dogovorom da VRS transportuje mulimansko civilno stanovništvo iz enklave na teritoriju pod kontrolom Armije Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH). Vijeće je konstatovalo da su Muslimani u Potočarima bili izloženi okrutnom i nečovječnom postupanju. Neki od Muslimana su u Potočarima bili izvrgnuti teškom premlaćivanju. Nisu imali dovoljno prostora, hrane ni vode i bili su izloženi ekstremnim oblicima ponižavanja. Muškarci su odvojeni od ostatka svojih porodica. Vijeće je takođe konstatovalo da su Muslimani ubijani u Potočarima. Vijeće je takođe konstatovalo da su muslimanske žene, djeca i starci prisilno premješteni iz Potočara na teritoriju pod kontrolom Muslimana. Zbog humanitarne krize koja je zahvatila Potočare-a koju su stvorile srpske snage, uključujući i Bratunačku brigadu i atmosferu terora koja je zavladala Potočarima, posebno u noći 12. jula 1995. godine, muslimansko stanovništvo i sam Holandski bataljon nisu imali drugog izbora već da se prebace na drugo mjesto, gdje mogu biti osigurani njihova bezbjednost, dobrobit i sam opstanak. Kolona od oko 10 000 do 15 000 izbjeglica Muslimana pokušala je pobjeći iz enklave u noći 11. jula s ciljem da se probiju do teritorije pod kontrolom Muslimana u okolini Tuzle. U koloni su najvećim dijelom bili dječaci i muškarci od 16 do 65 godina. Tokom narednih dana, više od 7000 muškaraca bosanskih Muslimana je zarobljeno, zatočeno i prebačeno na mjesta pogubljenja u opštinama Bratunac i Zvornik, gdje su ubijeni. Prva faza ove operacije protiv muškaraca Muslimana uključivala je njihovo zatočenje u Bratuncu u noćima 12. i 13. jula 1995. godine. Muškarci koji su prisilno odvojeni od svojih porodica u Potočarima, kao i muškarci koji su zarobljeni tokom pretresa terena, prebacivani su autobusom u Bratunac. Ovi muškarci su bili zatočeni ili u autobusima ili u zgradama školskog centra “Vuk Karadžić”. Gradić Bratunac bio je tako prepun muškaraca Muslimana. Dok je većina muškaraca zarobljenih u koloni dovedena u Bratunac, 13. jula su muškarci bosanski Muslimani, koji su zarobljeni i držani na livadi Sandići, bili prisiljeni ili da krenu pješke ili su bili prebačeni autobusima do obližnjeg skladišta u Kravici, koje se nalazi na glavnom putu Bratunac–Konjević Polje, u opštini Bratunac. Najmanje 1000 muškaraca koji su bili zatočeni u skladištu Kravica ubijeno je u noći 13. jula, kad su snage bosanskih Srba otvorile vatru iz automatskog oružja direktno u skladište. Ujutro 14. jula, konvoj od oko 30 autobusa punih muškaraca bosanskih Muslimana krenuo je iz Bratunca za Zvornik. Muškarci bosanski Muslimani odvedeni su u različite privremene zatočeničke centre u opštini Zvornik, uključujući školu u Grbavcima, školu u Petkovcima i školu u Pilici. Između 14. i 16. jula, tim ljudima su stavljani povezi na oči, trpani su u autobuse i prebacivani u obližnja polja gdje su, grupa za grupom, nemoćni i prestrašeni muškarci Muslimani bile pogubljeni. Polja u Orahovcu, brana Petkovci i vojna ekonomija Branjevo bili su bukvalno polja smrti posijana leševima muškaraca bosanskih Muslimana. Dom kulture u Pilici bio je natrpan do krajnosti s približno 500 muškaraca bosanskih Muslimana. Ovaj zatočenički objekat pretvorio se u mjesto pogubljenja 16. jula. Dok su se muškarci pokušali zaštititi tako što su čučnuli u uglove zgrade ili bili prisiljeni da stoje na bini Doma kulture, vojnici VRS-a pucali su iz automatskog oružja i bacali bombe u zgradu. Utovarivači i rovokopači su ili već bili na mjestima u vrijeme pogubljenja ili su stigli ubrzo nakon toga kako bi pokopali mrtve u masovne grobnice. Zvornička inženjerijska četa često je obezbjeđivala i mehanizaciju i ljude za ovu operaciju pokapanja. Vijeće je zaključilo na osnovu predočenih dokaza da su u julu 1995., nakon pada srebreničke enklave, počinjeni zločini genocida, istrebljivanja, ubistva, progona putem ubistva, okrutnog i nečovječnog postupanja, terorisanja civilnog stanovništva, nehumana djela i prisilno premještanje
UBISTVA
Više od 7000 muškaraca bosanskih Muslimana je zarobljeno, zatočeno i prebačeno na mjesta pogubljenja u opštinama Bratunac i Zvornik, gdje su ubijeni. Prva faza ove operacije protiv muškaraca Muslimana uključivala je njihovo zatočenje u Bratuncu u noćima 12. i 13. jula 1995. godine. Blagojević je bio prisutan u Bratuncu oba ta dana. Muškarci koji su prisilno odvojeni od svojih porodica u Potočarima, kao i muškarci koji su zarobljeni tokom pretresa terena, prebacivani su autobusom u Bratunac. Ovi muškarci su bili zatočeni ili u autobusima ili u zgradama školskog centra “Vuk Karadžić”. Gradić Bratunac bio je tako prepun muškaraca Muslimana. Vojna policija Bratunačke brigade je čuvala zatočenike, osiguravajući time kontinuiranu kontrolu snaga bosanskih Srba nad ovim ljudima. Dok je većina muškaraca zarobljenih u koloni dovedena u Bratunac, 13. jula su muškarci bosanski Muslimani, koji su zarobljeni i držani na livadi Sandići, bili prisiljeni ili da krenu pješke ili su bili prebačeni autobusima do obližnjeg skladišta u Kravici, koje se nalazi na glavnom putu Bratunac–Konjević Polje, u opštini Bratunac. Najmanje 1000 muškaraca koji su bili zatočeni u skladištu Kravica ubijeno je u noći 13. jula, kad su snage bosanskih Srba otvorile vatru iz automatskog oružja direktno u skladište. Ujutro 14. jula, konvoj od oko 30 autobusa punih muškaraca bosanskih Muslimana krenuo je iz Bratunca za Zvornik. Pripadnici Bratunačke brigade bili su pratnja ovom konvoju. Muškarci bosanski Muslimani odvedeni su u različite privremene zatočeničke centre u opštini Zvornik, uključujući školu u Grbavcima, školu u Petkovcima i školu u Pilici. Između 14. i 16. jula, tim ljudima su stavljani povezi na oči, trpani su u autobuse i prebacivani u obližnja polja gdje su, grupa za grupom, nemoćni, prestrašeni muškarci bosanski Muslimani bili pogubljeni. Polja u Orahovcu, brana Petkovci i vojna ekonomija Branjevo bili su bukvalno polja smrti posijana leševima muškaraca Muslimana. Dom kulture u Pilici bio je natrpan s približno 500 muškaraca Muslimana. Ovaj zatočenički objekat pretvorio se u mjesto pogubljenja 16. jula. Dok su se muškarci pokušali zaštititi tako što su čučnuli u uglove zgrade ili bili prisiljeni da stoje na bini Doma kulture, vojnici VRS pucali su iz automatskog oružja i bacali bombe u zgradu. Utovarivači i rovokopači su ili već bili na mjestima u vrijeme pogubljenja ili su stigli ubrzo nakon toga kako bi pokopali mrtve u masovne grobnice. Zvornička inženjerijska četa često je obezbjeđivala i mehanizaciju i ljude za ovu operaciju pokapanja. Vijeće je zaključilo na osnovu predočenih dokaza da su u julu 1995. godine nakon pada srebreničke enklave, počinjeni zločini genocida, istrebljivanja, ubistva, progona putem ubistva, okrutnog i nečovječnog postupanja, terorisanja civilnog stanovništva, nehumana djela i prisilno premještanje.
OPTUŽNICA PROTIV DRAGANA JOKIĆA
Optužnica protiv Jokića je potvrđena 30. maja 2001. godine i objelodanjena je 15. avgusta 2001. Izmijenjena spojena optužnica (Blagojević, Jokić) podnesena je 27. maja 2002. godine i njom su optuženi terećeni kako slijedi:
Jokić, na osnovu individualne krivične odgovornosti i krivične odgovornosti nadređenog
za:
Tačke optužnice:
ubistvo (kršenje zakona i običaja ratovanja)
STATISTIČKI PODACI
Broj sudskih dana – 145
Broj svjedoka optužbe – 85
Broj dokaznih predmeta optužbe – 876
Broj svjedoka odbrane – 76
Broj dokaznih predmeta odbrane – 364
Dragan Obrenović je takođe bio optužen u vezi s događajima nakon pada Srebrenice. Dana 11. septembra 2001. podnesen je zahtjev za spajanje optužnica protiv Vidoja Blagojevića, Dragana Jokića i Dragana Obrenovića. Nakon donošenja usmene odluke od 15. januara 2002. godine Pretresno vijeće je naložilo da optužnice protiv trojice optuženih budu spojene, a 22. januara 2002. godine podnesena je izmijenjenu optužnica u kojoj su spojeni predmeti protiv trojice optuženih. Dana 26. marta 2002. godine potvrđena je optužnica protiv Momira Nikolića za krivična djela u vezi s događajima u Srebrenici. Dana 3. aprila 2002. podnesen je Zahtjev za spajanje predmeta protiv Nikolića s predmetom protiv Blagojevića, Jokića i Obrenovića. Dana 17. maja 2002. godine Pretresno vijeće je donijelo odluku da se protiv Blagojevića, Obrenovića, Jokića i Nikolića podigne zajednička optužnica i da im se zajedno sudi. Dana 6. maja 2003. godine Tužilaštvo je podnijelo “Zajednički zahtjev za razmatranje Sporazuma o potvrdnom izjašnjavanju o krivici između Momira Nikolića i Tužilaštva”. Dana 20. maja 2003. godine Tužilaštvo je podnijelo zahtjev za razmatranje Sporazuma o potvrdnom izjašnjavanju o krivici između Obrenovića i Tužilaštva.
Dragan Jokić nije igrao ključnu ulogu u počinjenju zločina. On nije bio na komandnom položaju i nije mogao samostalno izdavati naređenja, ali je naređenja pretpostavljenih prenosio pripadnicima Inženjerijske čete Zvorničke brigade. Jokić je u značajnoj mjeri pomogao u počinjenju zločina upućivanjem mehanizacije Inženjerijske čete na mjesta pogubljenja, te pripadnika Inženjerijske čete radi učešća u operaciji pokopavanja. Kampanja progona u ovom predmetu bila je ogromnih razmjera i obuhvatala je zločinački poduhvat ubistva više od 7000 muškaraca Muslimana i prisilnog premještanja više od 25 000 Muslimana.
Pretresno vijeće je zaključilo da Jokić nije kriv za ubistvo kao zločin protiv čovječnosti, ali ga je proglasilo krivim za sljedeća krivična djela:
i izreklo mu kaznu zatvora od 9 godina.
Po završetku izvođenja dokaza Tužilaštva 2. marta 2004. godine Blagojević i Jokić su podnijeli odvojene zahtjeve za donošenje oslobađajuće presude u odnosu na sve tačke optužnice na osnovu pravila 98bis. Jokić je oslobođen optužbi po tačkama 2 do 5 optužnice, u onoj mjeri u kojoj se one odnose na navode o njegovoj individualnoj krivičnoj odgovornosti za planiranje, podsticanje i naređivanje krivičnih djela. Što se tiče drugih osnova žalbe, svi drugi zahtjevi optuženog su odbijeni.
Tužilaštvo je podnijelo žalbeni podnesak 9. maja 2005. godine. Jokićev treći izmijenjeni žalbeni podnesak podnesen je 6. jula 2006. godine. Rasprava o žalbi održana je 5. i 6. decembra 2006. godine. Što se tiče Jokića, Žalbeno vijeće je odbacilo svih sedam žalbenih osnova, a potvrdilo je kaznu od 9 godina zatvora za Jokića.
https://www.fokus.ba/vijesti/bih/osudjeni-za-srebrenicu-zrtve-ogorcene-novim-zivotom-zlocinaca/785440/
Osuđeni za Srebrenicu: Žrtve ogorčene novim životom zločinaca
Za genocid i zločine počinjene u Srebrenici osuđena su ukupno 43 nekadašnja pripadnika vojske i policije Republike Srpske na više od 600 godina zatvora i tri doživotne robije. Mnogi su se nakon odsluženja kazne vratili životima-neki u Srebrenicu i BiH, a drugi u Srbiju-što smeta žrtvama zločina.
Na 22. godišnjicu od počinjenja genocida, 12 osuđenih je izdržalo kazne i većinom su penzionisani i žive na relaciji Bosna i Hercegovina-Srbija, dok je trojici promijenjen identitet, saznaje Balkanska istraživačka mreža Bosne i Hercegovine (BIRN BiH).
—–
Kaznu koju im je izrekao Haški tribunal odslužili su i Ljubomir Borovčanin, Vinko Pandurević, Vidoje Blagojević i Dragan Jokić.
Strah od novinara i nevladinih organizacija
Blagojević, bivši komandant Bratunačke brigade VRS-a, osuđen je na 15 godina zatvora. Kaznu je odslužio u Norveškoj i živi kao podstanar u Banjoj Luci, gdje čeka rješenje stambenog pitanja. Vojni je penzioner. Bivši načelnik inžinjerije Zvorničke brigade VRS, Jokić je osuđen na devet godina. Kaznu je odležao u Austriji, a trenutno s porodicom živi u Zvorniku. Vojni je penzioner Vojske Republike Srbije i prima penziju po činu potpukovnika.
——–
https://radiosarajevo.ba/vijesti/bosna-i-hercegovina/jos-jedan-osudeni-zlocinac-na-slobodi/99735
Još jedan osuđeni zločinac na slobodi
Radiosarajevo.ba
Vidoje Blagojević, oficir Vojske Republike Srpske ranije osuđen za ratne zločine u Srebrenici, od danas je na slobodi. On je prema odluci Haaškog tribunala pušten na privremenu slobodu, a osuđen je na 15 godina zatvora. Blagojević je već u Beogradu, a kaznu je služio u Norveškoj. Njegovo prijevremeno puštanje odobrio je sudija Haškog tribunala Theodor Meron. Pri razmatranju Blagojevićevog zahtjeva da bude pušten na prijevremenu slobodu, sud je “u obzir uzeo više faktora”. „Iako je zaključio da su krivična djela koja je Blagojević počinio izuzetno teška, predsjednik je bio mišljenja da je njegovo dobro vladanje tokom perioda provedenog u pritvoru pokazalo određeni stepen rehabilitacije koji ide u prilog prijevremenom puštanju na slobodu. Predsjednik je odlučio da Blagojevićev zahtjev u tom trenutku treba odbiti, ali da mu se odobrava prijevremeno puštanje na slobodu od 31. decembra 2012. godine. Predsjednik je 4. decembra 2012. izdao nalog kojim je odobrio zahtjev norveških vlasti da se Blagojevićevo puštanje na slobodu izvede 22. decembra 2012. godine zbog logističkih poteškoća u organiziranju puštanja na slobodu 31. decembra 2012. godine“, poručuju iz Tribunala. Blagojević je u julu 1995. godine, kada su jedinice VRS-a napale Srebrenicu i počinile genocid, bio komandant Bratunačke brigade. Prema konačnoj, drugostepenoj presudi Haškog tribunala, Blagojević je kriv za pomaganje i podržavanje ubistva kao kršenje zakona ili običaja ratovanja, pomaganje i podržavanje ubistva i drugih nehumanih djela (prisilno premještanje) kao zločine protiv čovječnosti. U prvostepenoj presudi bio je osuđen i za učešće u genocidu, ali je to u žalbenom postupku poništeno.
MASOVNA UBIJANJA
Za najteži oblik masovnog zločina suđeno na pet sudova: 925 godina zatvora za genocid
Osuđeno je 49 bivših pripadnika VRS-a, MUP-a RS-a i “Škorpiona”, specijalne jedinice Službe javne bezbjednosti Srbije
Izet PERVIZ
Za Genocid u Srebrenici do sada je izrečeno 725 godina i pet doživotnih zatvorskih kazni. Ako se doživotne pretvore u vremenske od četrdeset godina, dobije se još dvjesto godina. Dakle, zaključak bi glasio: za Genocid u Srebrenici izrečeno je 925 godina zatvora. Njima je obuhvaćeno 49 osoba, bivših pripadnika VRS-a, MUP-a RS-a ili “Škorpiona”, specijalne jedinice Službe javne bezbjednosti Srbije. Za Genocid se sudilo na pet sudova. Pred Haškim tribunalom osuđeno je sedamnaest osoba i skupa im je izrečeno 206 godina i pet kazni doživotnog zatvora. Pred Sudom BiH osuđeno je 25 osoba i ukupno im je izrečeno 426 godina zatvora. Viši sud u Beogradu osudio je pet lica na 63 godine. Suđeno je još i u Hrvatskoj: županijski sudovi u Osijeku i Zagrebu izrekli su po jednu kaznu od po petnaest godina zatvora.
MLADIĆEV GENERALŠTAB
Haški tribunal sudio je najvišem rukovodstvu civilnih, policijskih i vojnih vlasti RS-a. Na doživotni zatvor osuđeni su predsjednik RS-a Radovan Karadžić i nepravomoćno komandant VRS-a Ratko Mladić. Na optuženičku klupu sjeo je gotovo cijeli Mladićev generalštab.
Pred Haškim tribunalom za učešće u Genocidu osuđeni su i Vidoje Blagojević i Dragan Jokić, prvi na petnaest, a drugi na devet godina. Blagojević je pomagao i podržavao progon stanovništva i ubijanje srebreničkih muškaraca kao komandant Bratunačke, a Jokić kao načelnik inžinjerije Zvorničke brigade. Blagojević je u januaru 2013. godine pušten iz zatvora u Norveškoj nakon isteka dvije trećine kazne. Jokić je osuđen i na četiri mjeseca zbog nepoštivanja suda jer je odbio svjedočiti protiv šesterice oficira VRS-a. Iz zatvora u Austriji pušten je u januaru 2010. godine.
Predsjednica Udruženja “Majke Srebrenice” Hajra Ćatić kaže da na srebreničkim ulicama redovno sreće osobe koje su sudjelovale u zločinima počinjenim u srpnju 1995. godine. “Stalno srećem zločince po Srebrenici. Oko 400 onih koji su na bilo koji način sudjelovali u genocidu radi u policijskim strukturama i državnim institucijama. Imamo popise s imenima tih ljudi. Neki su i profesori na fakultetima. Obitelji nikad neće dočekati pravdu”, smatra Ćatić.