Amir Kubura je rođen 4. marta 1964. godine u Kaknju. Kubura je bio aktivni oficir JNA. Nakon završetka studija na Akademiji kopnene vojske, pet godina je služio kao aktivni oficir JNA u Đakovici. Godine 1992. Amir Kubura je napustio JNA. U to vrijeme je imao čin kapetana. Kubura je 1992. godine stupio u ARBiH kao zamjenik komandanta jednog odreda u Kaknju. Kasnije je postavljen za komandanta jednog brdskog bataljona ARBiH na istom području. Dana 11. decembra 1992. godine Amir Kubura je postavljen na dužnost pomoćnika načelnika štaba za operativno-nastavne poslove 7. muslimanske brdske brigade 3. korpusa ARBiH. Naredbom Sefera Halilovića od 12. marta 1993. godine Kubura je imenovan za načelnika štaba i zamjenika komandanta 7. brigade. Naredbom od 6. avgusta 1993. godine Rasim Delić, komandant Štaba Vrhovne komande ARBiH imenovao je Kuburu za komandanta 7. brigade. Amir Kubura je međutim de facto vršio komandu nad 7. brigadom i prije nego što je formalno postavljen na to mjesto. Dana 16. marta 1994. godine Amir Kubura, tada pukovnik, postavljen je za komandanta 1. muslimanske brdske brigade 1. korpusa ARBiH. Dana 16. decembra 1995. godine postavljen je za komandanta 443. brigade 4. korpusa ARBih. U junu 1999. godine postao je član komande 1. korpusa ARBiH.
Već od kraja 1992. godine je bilo sukoba između HVO-a i ARBiH u dolini Lašve. Ti sukobi su se nastavili u januaru 1993. godine te su se proširili i na druge opštine srednje Bosne. Krajem januara 1993. godine došlo je do otvorenih neprijateljstava između HVO-a i ARBiH. Neki svjedoci su navodili da je u aprilu 1993. izbio sukob u opštinama Vitez, Travnik, Kakanj i Zenica, a zatim se u junu 1993. godine razbuktao sukob između te dvije vojske u srednjoj Bosni. Tokom 1993. godine do 18. marta 1994. godine ARBiH je učestvovala u vojnom sukobu s Hrvatskim vijećem obrane (HVO) u srednjoj Bosni, uključujući opštine Travnik, Zenicu, Bugojno, Kakanj i Vareš u srednjoj Bosni. To što je u više navrata došlo do neuspjeha u formiranju zajedničke komande HVO-a i RBiH dodatno ukazuje na činjenicu da je u dolini Lašve u relevantno vrijeme vladao oružani sukob, koji je postojao sve do potpisivanja Vašingtonskog sporazuma u februaru 1994. godine. Jedinice potčinjene 3. korpusu, a među njima i 7. brigada, napale su gradove i sela čije su većinsko stanovništvo činili bosanski Hrvati. Hrvati i Srbi su bili protivpravno zatvarani ili na drugi način zatočeni na mjestima koja su kontrolisale jedinice ARBiH. Pored toga, jedinice ARBiH pljačkale su i uništavale imovinu Hrvata i Srba. Na području srednje Bosne je zabilježeno i prisustvo stranih muslimanskih boraca ili mudžahedina, a dokazi su pokazali da su strani mudžahedini počeli stizati u srednju Bosnu u drugoj polovici 1992. godine s ciljem da pomognu svojoj “muslimanskoj braći” u borbi protiv srpskog agresora. Dolazili su prvenstveno iz sjeverne Afrike, te s Bliskog i Srednjeg istoka. Strani mudžahedini znatno su se razlikovali od domaćeg stanovništva i to ne samo po svom fizičkom izgledu i jeziku, nego i po svojim metodama u borbi. Na početku, strani mudžahedini su lokalnom muslimanskom stanovništvu dostavljali živežne namirnice i druge osnovne životne potrepštine. Kada je izbio sukob između ARBiH i HVO-a, oni su se uključili na strani ARBiH u borbene akcije protiv HVO-a. Iz dokumenata je vidljivo da je ARBiH održavala veze sa stranim mudžahedinima i to od njihovog dolaska u srednju Bosnu. Primjer za to su zajednički vođene borbe. U Karauli i Visokom 1992. godine na planini Zmajevac sredinom aprila 1993. ili u dolini Bile u junu 1993. mudžahedini su se borili na strani ARBiH protiv srpskih i hrvatskih snaga u Bosni. Dana 13. augusta 1993. osnovan je nezavisni odred mudžahedina, zvani “El Mudžahid”. Što se, konkretno, tiče odnosa između mudžahedina i brigada 3. korpusa, dokazi ne upućuju na postojanje tijesnih veza između mudžahedina i 306. brigade. Osim toga, detaljnom analizom eventualnih veza između mudžahedina i 7. brigade nije se moglo utvrditi van razumne sumnje da su mudžahedini bili pod efektivnom kontrolom komande 7. brigade. Prvenstveno zbog tih razloga Pretresno vijeće nije moglo van razumne sumnje zaključiti da su mudžahedini bili pod efektivnom kontrolom optuženih Hadžihasanovića i Kubure prije osnivanja odreda “El Mudžahid” 13. augusta 1993. godine.
Zenica, Muzička škola
Pripadnici 7. brigade držali su u zatočeništvu u Muzičkoj školi muškarce civile Hrvate i Srbe, kao i pripadnike HVO-a i to u tri zasebna navrata: prvi put nakon borbi u Dusini krajem januara 1993. godine; drugi put nakon borbi na području Zenice, Viteza i Busovače u drugoj polovici aprila 1993. godine; treći put nakon izbijanja sukoba u Kaknju u junu 1993. godine. Zarobljenici u Muzičkoj školi, koji nisu aktivno učestvovali u neprijateljstvima, bili su žrtve okrutnog postupanja koje su pripadnici 7. brigade vršili od 26. januara 1993. do 20. avgusta 1993. i 20 septembra 1993. godine i to u vidu fizičkog i duševnog zlostavljanja, te od mjeseca aprila do juna 1993. godine u vidu uslova zatočenja. Tokom zatočeništva bili su izloženi fizičkom i psihičkom nasilju. Uslove u zatočeništvu karakterisala je prenatrpanost, nedostatak higijene i ljekarske njege, kao i nehumano lišavanje hrane, vode i odjeće. Tokom tog perioda više od stotinu zatočenika je bilo zatvoreno u Muzičkoj školi. Pretresno vijeće je takođe konstatovalo da tužilac nije dokazao van razumne sumnje da je optuženi Amir Kubura raspolagao saznanjima o krivičnim djelima koja su njegovi potčinjeni vršili u Muzičkoj školi u Zenici budući da nije imao nikakve informacije o tamošnjim događajima.
Kakanj, motel Sretno
Dana 18. maja 1993. godine, kada su HVO i ARBiH potpisali sporazum o prekidu vatre, došlo je do novih incidenata između ovih dviju oružanih snaga u Kaknju. Nakon zasjede HVO-a u kojoj je zarobljeno više vojnih policajaca 7. brigade, pripadnici vojne policije 7. brigade i lokalni vojnici 3. bataljona 7. brigade zarobili su 16 civila, Hrvata i Srba. Tih 16 Hrvata i Srba zatočeno je u motelu Sretno u kojem je bio stacioniran 3. bataljon 7. brigade. Tih 16 osoba nisu aktivno učestvovale u neprijateljstvima, a bile su izložene višestrukom premlaćivanju do narednog dana, 19. maja 1993. ujutro, kada su puštene na slobodu. Što se Amira Kubure tiče, Pretresno vijeće se nije uvjerilo van razumne sumnje da je on znao za krivična djela koja su njegovi potčinjeni izvršili u motelu Sretno, budući da nije bio obaviješten o pomenutim činjenicama.
OPTUŽNICA PROTIV AMIRA KUBURE
Prvobitna optužnica je potvrđena 13. jula 2001. godine. U skladu s odlukom Pretresnog vijeća o obliku optužnice od 7. decembra 2001. godine, 11. januara 2002. podnesena je prva izmijenjena optužnica. Prvobitna i prva izmijenjena optužnica su sadržavale optužbe protiv Mehmeda Alagića. Mehmed Alagić je umro 7. marta 2003. godine, a 21. marta 2003. međunarodni sud je izdao nalog kojim je zaključio postupak protiv njega. Prema nalogu pretpretresnog sudije od 5. avgusta 2003. druga izmijenjena optužnica je podnesena 15. avgusta 2003. U skladu s nalogom Pretresnog vijeća od 17. septembra 2003. godine, Tužilaštvo je podnijelo treću izmijenjenu optužnicu 26. septembra 2003. To je bila operativna optužnica u ovom predmetu. U optužnici je navedeno da je 1993. (i do 18. marta 1994.) Armija Republike Bosne i Hercegovine (ARBiH) učestvovala u oružanom sukobu protiv Hrvatskog vijeća obrane (HVO) i Vojske Republike Hrvatske (HV). Konkretno, u aprilu 1993. i početkom ljeta 1993. godine jedinice ARBiH preduzele su napade na HVO. Napadi su kulminirali između 7. i 13. juna 1993. na teritoriji, pored ostalih, opština Kakanj, Travnik i Zenica. Navedeno je da je ARBiH napala gradove i sela. Hotimičnom lišavanju života i nanošenju teških povreda bili su izloženi najviše civili Hrvati, ali i civili Srbi. U nekoliko slučajeva, snage ARBiH su ubile vojnike HVO-a nakon što su se predali. U optužnici je navedeno je da su uglavnom Hrvati, ali i Srbi bili protivpravno zatvarani ili na drugi način zatočeni, ubijani i premlaćivani, podvrgavani tjelesnom i/ili duševnom zlostavljanju. Navedeno je da su snage ARBiH pljačkale i uništavale imovinu Hrvata i Srba. Amir Kubura nije preduzeo mjere da kazni pljačkanje u selima Šušanj, Ovnak, Brajkovići i Grahovčići u junu 1993. godine i u novembru 1993. godine u Varešu.
Tačke optužnice:
U optužnici je Amir Kubura optužen na osnovu krivične odgovornosti nadređenog za:
Ubistvo, okrutno postupanje, bezobzirno razaranje gradova, naselja i sela koje nije opravdano vojnom nuždom, pljačkanje javne ili privatne imovine, (kršenja zakona i običaja ratovanja).
Datum hapšenja: 2. august 2001. godine
Dana 4. augusta Amir Kubura je prebačen u Hag
Dana 9. augusta 2001. godine, Amir Kubura je stupio pred Sud te se izjasnio da nije kriv.
Broj sudskih dana – 219
Broj svjedoka optužbe – 100
Broj svjedoka odbrane – 13
Broj dokaznih predmeta– 2949
Amir Kubura je privremeno pušten na slobodu od 19. decembra 2001. do 27. novembra 2003. godine kao i od 13. do 15. marta 2004. kako bi mogao prisustvovati sahrani svoje majke.
Po završetku izvođenja dokaza optužbe, pretresno vijeće može odlučiti da li postoji osnova za osudu. Ako vijeće smatra da optužba nije izvela dovoljno dokaza za određenu optužbu ili optužbe, vijeće te optužbe može odbaciti i donijeti oslobađajuću presudu po tim optužbama prije početka izvođenja dokaza odbrane. Odlukom od 27. septembra 2004. godine u skladu s pravilom 98bis, Pretresno vijeće je oslobodilo Amira Kuburu krivice u dijelu optužnice koji se odnosio na
Tužilaštvo je povuklo dio optužnice koji se odnosio na:
Pretresno vijeće je osudilo Amira Kuburu zbog toga što nije preduzeo nužne i razumne mjere da spriječi ili kazni nekoliko krivičnih djela koja su snage pod njegovom komandom počinile u srednjoj Bosni i Hercegovini 1993. godine i početkom 1994. godine. Pretresno vijeće je oslobodilo optuženog krivice za više drugih krivičnih djela i izreklo je Amiru Kuburi kaznu od dvije i po godine zatvora.
U prvoj presudi Međunarodnog suda koja se bavila prisustvom stranih muslimanskih boraca ili mudžahedina u srednjoj Bosni i Hercegovini, Pretresno vijeće je zaključilo da na području srednje Bosne bilo nekoliko logora za obuku mudžahedina. Prvi logor za obuku mudžahedina nalazio se u Poljanicama, uz selo Mehuriće koje se nalazi u dolini Bile u opštini Travnik. Grupa mudžahedina koja se tamo organizovala sastojala se kako od mudžahedina iz arapskih zemalja, tako i od lokalnih ljudi. Mudžahedini iz logora za obuku u Poljanicama takođe su se organizovali u gradovima Zenici i Travniku, a u drugoj polovici 1993. godine i u mjestu Orašac koje se takođe nalazi u dolini Bile. Dana 13. avgusta 1993. osnovan je nezavisni odred mudžahedina, zvani “El Mudžahid”. Vijeće nije moglo utvrditi da je Amir Kubura mudžahedinima davao naređenja i da su ta naređenja izvršavana. Osim toga, među nekih 3000 dokumenata koje je Vijeće analiziralo nema nijednog borbenog izvještaja upućenog od strane mudžahedina Amiru Kuburi, kao nijednog dokumenta iz kojeg bi slijedilo da su mu mudžahedini bili odgovorni. Pretresno vijeće je konstatovalo da se ne može poreći da su mudžahedini uvijek imali poseban status u poređenju s drugim jedinicama, čak i nakon što je osnovan odred El Mudžahid. Međutim, ostaje činjenica da je Enver Hadžihasanović imao efektivnu kontrolu nad tim odredom. Što se tiče konkretnih krivičnih djela za koja se optuženi terete, Pretresno vijeće je zaključilo sljedeće:
Pretresno vijeće je konstatovalo
Pretresno vijeće je takođe konstatovalo
Prema optužnici, u junu 1993. godine, snage 3. korpusa su počinile protivpravno i bezobzirno, neopravdano vojnom nuždom, razaranje stambenih i drugih objekata i lične imovine Hrvata i Srba u Gučoj Gori, Malinama, Šušnju, Ovnaku, Brajkovićima, Grahovčićima i Čuklama. Nije utvrđeno da su počinjena razaranja bila velikih razmjera, niti s druge strane, da počinjena razaranja nisu bila opravdana vojnom nuždom. Na osnovu dokaza o razaranjima, ne može se utvrditi identitet onih koji su ta razaranja počinili, niti datumi i okolnosti u kojima su ta dobra razorena. Miletići su opljačkani u aprilu 1993. godine. Jedinice 7. brigade nisu bile prisutne u Miletićima tokom napada, te one nisu učestvovale u pljačkanju. Pretresno vijeće je konstatovalo da su nakon borbi vođenih u junu 1993. godine, pljačkanje u Guča Gori i Malinama počinili pripadnici 306. brigade, u Čuklama pripadnici 7. brigade, a u Šušnju, Ovnaku, Brajkovićima i Grahovčićima pripadnici 314. brigade i 7. brigade. Kuće Hrvata i Srba iz tog kraja bile su pretresene, a vojnici ARBiH trpali su u kamione stvari koje su bile u tim kućama. Po povratku, stanovništvo je zateklo svoje domove demolirane. Stoga je Pretresno vijeće konstatovalo da se Amir Kubura ne može smatrati odgovornim za ovo uništavanje imovine.
Na osnovu dokaza, kada su 4. novembra 1993. godine, 2. i 3. bataljon 7. brigade ušli u Vareš, stanovništvo je već bilo napustilo grad. Snage HVO-a takođe su bile otišle. Po riječima međunarodnih posmatrača koji su bili u Varešu 4. novembra 1993. godine, u gradu je vladao haos: vojnici 7. brigade pucali su u vazduh, u početku kako bi razotkrili eventualne zasjede, a potom u znak slavlja. Razbijali su prozore, provaljivali vrata, između ostalog kako bi došli do stvari koje su se nalazile u kućama i radnjama hrvatskih stanovnika Vareša; izlozi gotovo svih prodavnica u Varešu bili su razbijeni. Stoga je Pretresno vijeće smatralo da su počinjena djelimična ili potpuna razaranja zgrada i kuća bila velikih razmjera. Osim toga, ta razaranja nisu ni na koji način bila opravdana vojnom nuždom, a vojnici 7. brigade počinili su ih hotimično, između ostalog i radi pljačke. Međutim, Pretresno vijeće je smatralo da tužilac nije van razumne sumnje dokazao da je Amir Kubura znao za razaranja koja su njegovi potčinjeni počinili 4. novembra 1993. godine u Varešu, budući da o tim razaranjima nije bio obaviješten. Pretresno vijeće je smatralo da su ove pljačke bile rasprostranjene i da su se ponavljale. Pretresno vijeće je takođe smatralo da se Amir Kubura ne može smatrati odgovornim za pljačkanje počinjeno u Malinama, budući da tužilac nije van razumne sumnje dokazao da se 7. brigada nalazila u Malinama. Međutim, što se tiče pljački počinjenih u Šušnju, Ovnaku, Brajkovićima i Grahovčićima, mišljenje Pretresnog vijeća je bilo da je optuženi Kubura znao za pljačke koje su počinili pripadnici vojne policije 7. brigade u junu 1993. godine, te da je dao saglasnost da opljačkanu imovinu pripadnici 7. brigade međusobno podijele. Optuženi Kubura nije preduzeo mjere da kazni počinioce tih krivičnih djela. Pretresno vijeće je konstatovalo da su vojnici 7. brigade 4. novembra 1993. godine u Varešu počinili pljačke stambenih i drugih objekata i lične imovine Hrvata i Srba. Svi međunarodni posmatrači su izvijestili o nasumičnom pljačkanju. Vojnici 7. brigade pljačkali su sve što su mogli naći: automobile, živežne namirnice, kućanske aparate i namještaj. Stoga, Pretresno vijeće nije nimalo sumnjalo u to da su ove pljačke bile rasprostranjene i da su se ponavljale. Osim toga, Pretresno vijeće je smatralo da su ova dobra prisvojena protivpravno i hotimično. Iz dokaza se vidjelo da je prisvajanje živežnih namirnica predstavljalo pitanje logistike za 7. brigadu, te da je komanda 7. brigade ta dobra organizovano prikupljala. Pretresno vijeće se uvjerilo, van razumne sumnje, da je od 4. novembra 1993. godine Amir Kubura imao saznanja o tome da njegovi potčinjeni pljačkaju u Varešu. Utvrđeno je da, time što nije kaznio one koji su pljačkali u junu 1993. godine, a za to je znao, optuženi nije spriječio pljačke počinjene u Varešu u novembru 1993. godine. Osim toga, optuženi nije preduzeo mjere protiv počinilaca ovih krivičnih djela, već je čak organizovao podjelu opljačkanih dobara.
Dana 15. marta 2006. godine Amir Kubura je proglašen krivim na osnovu krivične odgovornosti nadređenog za:
U kaznu mu je uračunato vrijeme provedeno u pritvoru od datuma prebacivanja – 4. augusta 2001. Dana 11. aprila 2006. godine Amiru Kuburi je odobreno prijevremeno puštanje na slobodu.
Amir Kubura je podnio najavu žalbe 13. aprila 2006. Dana 3. jula 2006. godine Tužilaštvo je podnijelo žalbeni podnesak. Enver Hadžihasanović i Amir Kubura dobili su dopuštenje Žalbenog vijeća da podnesu svoje žalbene podneske nakon što bude završen prevod presude. Amir Kubura je podnio žalbeni podnesak 22. januara 2007. godine
U svjetlu različitih preinačenja osuda koje je navelo u svojoj presudi, Žalbeno vijeće je Amiru Kuburi smanjilo kaznu na dvije godine.
Amiru Kuburi je odobreno prijevremeno puštanje na slobodu 11. aprila 2006. godine
https://www.hercegovina.info/tags/index/amir-kubura
Skandalozno: Osuđenog ratnog zločinca imenovali za člana Upravnog odbora dva sarajevska fakulteta
Hercegovina.info
…ukazom Vlade Sarajevske županije od 26. lipnja ove godine postao je član Upravnog odbora Fakulteta političkih znanosti i Upravnog odbora Prirodno-matematičkog fakulteta u Sarajevu, prenosi sarajevski tjednik Dani.
S obzirom da haški osuđenici koji su pravomoćno osuđeni za djela ratnog zločina ne bi trebali sudjelovati, iako zakona još nema u obavljanju bilo kakvih javnih dužnosti, imenovanje bivšeg zapovjednika Sedme muslimanske brigade Amira Kubure na položaj u jednu visokoškolsku obrazovnu instituciju kao što je Sarajevski univerzitet u najmanju ruku je politički degutantno. “Da, točno je da je Amir Kubura imenovan u Upravni odbor Prirodno-matematičkog fakulteta. Fakultet je zaprimio odluku Vlade Sarajevske županije o njegovom imenovanju. Održana je konstituirajuća sjednica Upravnog odbora. Kubura je nazočio ovoj sjednici u svojstvu člana Upravnog odbora”, kaže prof. dr. Rifat Škrijelj, dekan Prirodno-matematičkog fakulteta. Spomenimo da se prije dvije godine cijela politička nomenklatura u Sarajevu podigla zbog imenovanja za ratne zločine optuženog Sime Zarića na dužnost zamjenika gradonačelnika Bosanskog Šamca. Bura se podigla i zbog medijskih špekulacija da bi haški optuženik Jadranko Prlić mogao držati predavanje na daljinu studentima mostarskog Sveučilišta gdje je predavao kao sveučilišni profesor sve do podizanja haške optužnice. Tražilo se tada da se zakonom zabrani svako javno djelovanje haškim osuđenicima, za ratne zločine. Predsjednik SDA Sulejman Tihić nakon imenovanja Sime Zarića za dogradonačelnika B. Šamca čak je tražio promjenu Izbornog zakona. Kakve će reakcije biti u slučaju Amira Kubure?
https://www.vecernji.ba/optuzen-za-ratni-zlocin-a-sjedi-u-odboru-fakulteta-440950
Amir Kubura ostaje na čelu Udruženja “Sedma muslimanska viteška brigada”
Amir Kubura ostaje na čelu Udruženja “Sedma muslimanska viteška brigada”
Od
Amir Kubura dobio je povjerenje Skupštine da i u naredne četiri godine bude na čelu Udruženja „Sedma muslimanska viteška brigada“, koje okuplja uglavnom bivše borce nekadašnje slavne i jedne od elitnih jedinica Armije Republike BiH Sedme muslimanske brigade, koja je direktno bila podčinjena komandi prvog predsjednika Predsjedništva BiH, rahmetli Aliji Izetbegovići. Sjedište ovog udruženja je u Zenici, ali teritorijalno ono pokriva tridesetak općina iz cijele BiH. Tokom izvještajno- izborne Skupštine usvojeni su izvještaji o radu i finansijama, te usaglašen program i plan rada za naredni period. Prioritet u radu je obilježavanje značajnih datuma iz perioda agresija na BiH i podsjećanje na doprinos u odbrani domovine koji je imala Sedma, ali nije zanemariv ni socijalni aspekt, jer pomaže se bivšim borcima ove brigade na koje su država i vlast zaboravili. (Sinan Gluhić)
Pripadnici vojne policije 7. brigade i lokalni vojnici 3. bataljona 7. brigade su zarobili 16 osoba koje su 18. maja 1993. godine odvedene u motel Sretno, a koje nisu aktivno učestvovale u neprijateljstvima, a koje su bile su izložene višestrukom premlaćivanju do narednog dana, 19. maja 1993. ujutro, kada su puštene na slobodu. U prvoj fazi saslušavanja, podvrgnuti su udarcima nogu s čizmama, kundacima i pesnicama. U drugoj fazi, zatočenici su bili primorani da udaraju jedni druge, a u trećoj fazi morali su proći kroz špalir vojnika koji su ih udarali kundacima. Iz svjedočenja se vidjelo da su usljed ovih brutalnih postupaka nekim žrtavama bila slomljena rebra, pomjereni bubrezi ili oštećen kičmeni stub. Jedan bosanski Srbin je isto tako bio izložen teškom fizičkom zlostavljanju od 18. do 21. juna 1993. godine.